czwartek, 2 października 2008
DeG-wywiady
ŚMIESZNA ANKIETA
1. Podaj swój wzrost, wagę i rozmiar.
Kyo: 80cm, 54kg, 2.0
Kaoru: 170cm, 52kg, 25.5
Die: 163cm, 85kg, 28.5-29
Shinya: 170cm, 42kg, 24.2
Toshiya: 178-179cm, 57-58kg, 26-28
2. Jaki masz znak zodiaku? Wierzysz w astrologię?
Kyo: Nienawidzę tego (wodnik)
Kaoru: ryby; nie za bardzo (z niego takie ryby, jak ze mnie koziorożec - dop. Ochiyo)
Die: strzelec; nie wierzę
Shinya: ryby; wierzę, jeśli przepowiednie są dobre
Toshiya: baran; zależy od czasu i okoliczności
3. Ile masz rodzeństwa i jakie masz z nimi relacje?
Kyo: nic mi na ten temat nie wiadomo
Kaoru: 2; okropne
Die: 4;dobre
Shinya: nie mam, ale mam psa w rodzinie
Toshiya: 3; czasem dobre, czasem nie
4. Wrażliwa część twojego ciała?
Kyo: ...
Kaoru: ...
Die: mój tors
Shinya: całe ciało
Toshiya: uszy
5. Jesteś silny i dobrze zbudowany, czy nie?
Kyo:...
Kaoru: jasne, że jestem silny
Die: słaby
Shinya: to zależy...
Toshiya: zależy kiedy
6. Czy byłeś kiedyś naprawdę chory bądź ranny? Co to była za choroba, bądź uraz i kiedy to się stało?
Kyo: umarłem wcześniej
Kaoru: popusuty ząb. to jest zawsze bardzo poważne.
Die: W szkole średniej, pożądnie oberwałem, gdy tłukłem się z pewnym kolesiem
Shinya: nic takiego
Toshiya: nie
7. Masz dobry wzrok? Jaką masz wadę? Nosisz soczewki, czy okulary?
Kyo: 4.0
Kaoru: prawe oko: 0.1, lewe: 1.5, ale okulary noszę okazjonalnie
Die: wada: 1.0, noszę szkła
Shinya: nie dobry, 2.0, noszę szkła
Toshiya: niewielka wada, 0.01, noszę szkła i okulary
8. Którą część ciała lubisz? Której nienawidzisz? Podaj powód.
Kyo: Nienawidzę nienormalności
Kaoru: Lubię jabłko Adama, bo to znak męskości. Nie cierpię małych dłoni, bo trudno się gra na gitarze
Die: nie mam wielu włosów na ciele, co mi bardzo odpowiada ( mnie też, Die, mnie też - dop. Ochiyo)
Shinya: nic
Toshiya: nic
9. Czy uważasz się za silnego? Którego członka uważasz za najsilniejszego?
Kyo: Shinya
Kaoru: nie jestem silny, ale Shinya, to dopiero bestia
Die: Tylko jesli to konieczne...
Shinya: nie
Toshiya: nie uważam się za silnego, ale Shinyę tak
10. Co pijesz bądź jesz, aby być pięknym?
Kyo: mrówki
Kaoru: piję co chcę i jem co chcę
Die: orzechy, tofu, mleko
Shinya: Ostatnio zaczynam dzień od wypicia herbaty
Toshiya: sok warzywny etc.
11. Lubisz spędzać czas w wannie? Ile czasu poświęcasz na wyszykowanie się?
Kyo: 4 h - 3h i 49 min
Kaoru: lubię; 30 min
Die: lubię; 30 min
Shinya: dla zdrowia; ponad godzinę
Toshiya: tak; w okolicach godziny
12. Jakie jedzenie lubisz?
Kyo: długopisy
Kaoru: curry, hamburger, sałatka ziemniaczana, podwójny cheesburger, sushi, ośmiornice, marynowane kabaczki
Die: orzechy
Shinya: galaretka, zielona sałata i kabaczki, spaghetti
Toshiya: więcej, więcej
13. Jakiego jedzenia nie znosisz?
Kyo: żywego
Kaoru: krewetki
Die: owoce morza (krewetki, to nie owoce morza, prawda? - dop. Ochi)
Shinya: za dużo, abym wymieniał
Toshiya: pietruszka
14. Co lubisz pić? (włączając alkohol)
Kyo: mami
Kaoru: zielona herbata, nie cierpię kawy z mlekiem
Die: mleko bananowe z sokiem
Shinya: soki pomarańczowe, herbatę z mlekiem
Toshiya: soki warzywne
15. Palisz? Jaka marka?
Kyo: 146 papierosów
Kaoru: tak, paczka dziennie - Mild Seven light
Die: Salem light
Shinya: NIENAWIDZĘ! Mam na tym punkcie fobię! Nie cierpię palenia. Wszystko, tylko nie papierosy.
Toshiya: tak, Virginia Slim ultra light
CRAVE MAGAZINE (USA, 2006)
Crave: "Vulgar" wygląda na odejście od bardziej melodyjnego grania Dir en grey i elementów visual kei, które były obecne w waszych występach na rzecz cięższego, bardziej nieznośnego i brutalnego stylu i brzmienia. "Withering to death" łączy w sobie te dwa style i rozwija je. Czego możemy oczekiwać od Dir en grey w przyszłości?
Kaoru: Nie mogę powiedzieć zbyt wiele na ten temat, ale już myślimy o tym, co zrobimy w przyszłości.
Toshiya: Musicie po prostu cierpliwie czekać.
Crave: Podpisaliście tu kontrakt z wytwórnią WARCON, czy planujecie też trasę po USA? Jeśli tak, to z kim będziecie grać?
Kaoru: Rozmowy o ewentualnej trasie już były, więc jeśli wszystko pójdzie dobrze rozpoczniemy przygotowania i ułożymy konkretny plan. W tej chwili jeszcze nie ma nic pewnego. Jeżeli chodzi o to z kim będziemy koncertować, to nie mogę nic na ten temat powiedzieć, bo wybór nie będzie należał do nas.n
Crave: Czy występowaliście już wcześniej w USA?
Kaoru: Nie.
Crave: Pytanie do Kyo. O czym myślisz wprowadzając do tekstów piosenek język angielski? Na przykład "1 sad sexually, 2 sad sexually", "Kiss me, Kill Me Love Me" i tak dalej. Co sprawia, że chcesz umieścić angielski w tekście?
Kyo: Lubię używać obcych słów, jeśli tylko pasują do piosenki. Słowa, które dobieram bazują na rytmie i melodii utworu. Prawdę mówiąc czuję, że angielski lepiej komponuje się z rytmem niż japoński. Doszedłem też do wniosku, że czasem łatwiej jest przekazać coś po angielsku.
Crave: Teraz pytania do Kaoru i Die'a. Jacy są wasi ulubieni gitarzyści? Kto skłonił was do grania na gitarze?
Kaoru: Jest ich wielu.
Crave: Czy słuchacie jakichś amerykańskich zespołów? Jeśli tak, to których?
Kaoru: Każdy z nas słucha wielu różnych zespołów, więc gdybyśmy mieli teraz stworzyć ich listę, to trwało by to wieki i lista nigdy by się nie skończyła.
Crave: Wracając do waszej muzyki, kto jest odpowiedzialny za pisanie melodii? Raczej jeden z was, czy to wynik współpracy?
Kaoru: Każdy z nas potrafi pisać muzykę, nie wyznaczaliśmy nigdy do tego jednej osoby. Czasem piszemy muzykę osobiście, czasem tworzymy ją razem. Nagrywamy demówki i potem decydujemy, które najbardziej nadają się do wydania na płycie.
Crave: Co myślicie o obecnej scenie muzycznej w Japonii?
Toshiya: My ludzie zawsze będziemy ludźmi. trudno cokolwiek powiedzieć na ten temat.
Crave: Chcielibyście, aby stała się bardziej międzynarodowa?
Kaoru: Teraz się taka robi, prawda?
Crave: Jaka jest historia waszego nowego singla "Clever Sleazoid"? O czym jest ten utwór?
Kyo: Porusza wiele tematów. Wiele z nich pochodzi z mojego otoczenia. Wiesz, są ludzie, którzy wyglądają na dobrych, ale nigdy nie wiesz, co siedzi w ich głowach. Zrobiliśmy z tego piosenkę, tp prawie jak paradoks.
Crave: Który wasz koncert był najlepszy waszym zdaniem? Wybierzecie jakiś?
Kyo: Takich koncertów było wiele.
Crave: Wasze teledyski często są mroczne, atmosferą przypominają horrory. Dlaczego tak jest?
Kaoru: Tematy, które poruszamy krążą wokół "bólu" i podobnych elementów. Teledyski, ubiór i wszystko inne wywodzi się z nich całkiem naturalnie.
Crave: Pytanie do Toshiyi. Jak myślisz, jak zmieniła się twoja gra na basie od starego grania Dir en grey do teraz?
Toshiya: Prawdę mówiąc to nigdy się nad tym nie zastanawiałem.
Crave: I ostatnie pytanie do Shinyi. "Vulgar" i "Withering to death". Styl grania na perkusji na tych albumach jest szybszy, głośniejszy, przypomina styl trash-metalowy. Są jakieś szanse, że w przyszłości usłyszymy jakieś solo w twoim wykonaniu?
Shinya: Póki co nie mam takich planów.
Crave: Trzymajcie się, mam nadzieję, że niedługo znów zobaczymy was w Ameryce.
Dir en grey: Dzięki bardzo.
MUSIC ROCK VOL 32 AUGUST 2002 - KYO
MR: Trzy koncerty zostały odwołane. Co się właściwie stało, Kyo?
Kyo: Nagle dostałem zapalenia migdałków, które sprawiły, że nie mogłem nawet utrzymać równowagi. Czułem się bardzo chory w Kanagawa, więc poszedłem na zastrzyk do szpitala. Chociaż koncert jakoś wytrzymałem, to po nim nie byłem w stanie ustać na nogach. W dniu występu w Ichigawa od rana czułem się kiepsko, więc poszedłem do szpitala po cztery zastrzyki i jakieś tabletki...jednak zacząłem słabnąć przy drugim zastrzyku. Właściwie miałem już przypadki, kiedy byłem niezdolny, by w pełni wykorzystać mógł głos w trakcie przeziębienia, ale teraz to wyglądało całkiem inaczej...teraz moje gardło było jakby zablokowane, nigdy tak bardzo nie cierpiałem, to było okropne!
MR: To dlatego zostałeś zatrzymany w szpitalu?
Kyo: Byłem tam prawie tydzień. Lekarz powiedział, że mam zdartą krtań, do tego doszło wysokie ciśnienie i w końcu zachorowałem z przemęczenia.
MR: Czy czułeś się źle, że nie możesz śpiewać z powodu kłopotów z gardłem?
Kyo: Trochę. Kiedy miałem problemy z uszami, to wpłynęły tylko na mój słuch, a nie na moje siły witalne. Ale teraz nie mogłem się nawet podnieść. Po występie w Kanagawa planowałem następnego dnia zgłosić się do szpitala. Jednak miałem silne zawroty głowy i mdłości, więc natychmiast pojechałem do szpitala.
MR: Jeśli chodzi o to wydarzenie, czy mówiłeś o tym pozostałym członkom zespołu?
Kyo: Ostatnio? Nie, nigdy z nimi o tym nie rozmawiałem, bo każdy się tak może poczuć. W Kanagawa naprawdę byłem bardzo chory, dlatego reszta bardzo się starała, aby jakoś nadrobić mój zły występ...czułem się trochę winny wobec nich. Zaraz po występie w hali znów poczułem to samo. Bardzo mi przykro...przepraszam! To jedyne co mogę powiedzieć lub zrobić. Właściwie, poza fanami, którzy się o mnie strasznie martwili...
MR: Są fani, którzy potrafią być kłopotliwi, prawda?
Kyo: Tak, są....ale..to całkiem zabawne.
MR: Co działo się w twoim umyśle podczas pobytu w szpitalu?
Kyo: Ponieważ jestem osobą, która ma skłonności do jakiegoś niepotrzebnego zamartwiania się, sam siebie zmuszałem, aby nie myśleć za dużo. Kiedy nie mogłem zasnąć w nocy, wtedy popadałem w jakiś melancholijny nastrój i leżałem gapiąc się w sufit. Odkąd wylądowałem w szpitalu czas się jakby dla mnie zatrzymał, ale rzeczy wokół mnie zmieniały się bardzo szybko, dlatego miałem jakieś dziwne uczucie osamotnienia. Dlatego starałem się zbyt wiele nie myśleć podczas tego okresu.
MR: Ale jeden z powodów, który zaprowadził cię do szpitala, to była praca nad nagraniami, które kończyliście?
Kyo: Uzupełnialiśmy. Właściwie, gdy nagrywaliśmy mój wokal wcale nie był dość dobry, ale nawet, gdybyśmy odłożyli ich nagrywanie, to sądzę, że i tak mój głos byłby gorszy niż na żywo. Kiedy w końcu skończyliśmy nagrywać 'Byou'''''Shin' mój głos załamał się kompletnie (smutny uśmiech)
MR: Czy jesteś usatysfakcjonowany zakończeniem nagrywania?
Kyo: Można tak powiedzieć. Jest jeden punkt, przez który chciałbym przejść...nawet jeśli jest to jedna piosenka, chciałbym znów ją zaśpiewać. Ten mini album jest pierwszym, który zawiera tylko agresywne utwory.
MR: Album zawiera bardzo 'złe' uczucia.
Kyo: Jest bardzo zły? Sami nie możemy zdefiniować, czy jest on 'nowy' czy 'agresywny'. Mimo, że słuchaliśmy różnej muzyki, takiej, która pozwoliłaby nam, następnym razem, utworzyć piosenki zróżnicowane pod względem atmosfery, emocji, to i tak wracamy do 'stylu Dir en Grey'. Dlatego teraz, choć album jest dla nas czymś świeżym, to nie jesteśmy przekonani, czy przeczy naszej głównej konwencji.
MR: A co sądzisz o nowym singlu 'Child Prey'?
Kyo: Bardzo łatwo przyswajalny i z reguły chłopcy za takimi przepadają. Chórek wnosi coś, czego nigdy przedtem nie czuliśmy. To jest coś nowego, gdy chór jakby przejmuję pałeczkę za wokalistę.
MR: Prawda, 'podstawowy diabelski' chór, który pozwala każdemu głośno śpiewać i krzyczeć razem, jest specjalną rzeczą, nie spotykaną wcześniej.
Kyo: Tak. Ale reakcje na to są różne, i dobre, i złe. Jak dla mnie, to całkiem dobry pomysł. Jednak będąc szczerym, nigdy nie twierdziłem, że to my jesteśmy dla fanów, to raczej działa na zasadzie takiej, że bez fanów, my nie istniejemy. Jednak często się zastanawiam, czy mam rację. Tempo, w jakim zmieniamy się zarówno wizualnie, jak i muzycznie jest bardzo szybkie, niektórzy fani woleli nasz wcześniejszy styl, a niektórym odpowiada teraźniejszość. Oczywiście, fani, którzy przestają nas lubieć znikają, ale z drugiej strony nowych fanów wciąż przybywa. Jednakże, są też starzy fani, którzy mimo tego, iż nie przepadają za naszą teraźniejszą muzyką, to przychodzą na nasze koncerty, bo cenią nas za wygląd i osobowość. Moim zdaniem, tacy fani mogli by sobie darować i nie przychodzić. Być może brzmi to bardzo oschle i egoistycznie, ale istniejemy dla muzyki, więc ona w zupełności wystarczy, by nas poznać
MR: Rozumiem. Jesteś dość prostą osobą i to co mówisz musi płynąć z twojego serca. Zmieniając temat, na albumie 'six Ugly' jest dużo agresywnego, gitarowego brzmienia i rytmu, a ty dodajesz rap, a czasem nawet hip hop.
Kyo: Ostatni mixer dodał dużo rapu, dlatego pomyślałem,że teraz też mógłbym wstawić jakąś część, ale wydało się to głupie.
MR: A co z 'children'?
Kyo: Cóż, czyż nie brzmi, jak 'umbrella'? Aczkolwiek w środku umieściliśmy pokazowy styl, którego zwykle nie używamy. Wielu ludzi lubi ograniczać siebie i pracować w jednym ustalonym koncepcie, ale mnie to nie interesuje kompletnie ( uśmiech)
MR: Jaką koncepcję na robienie rocka realizujecie przez nowe brzmienie Dir en Grey?
Kyo: Aby być prawdomównym, od Macabre miałem uczucie,że czegoś dokonałem. Kiedy dobiliśmy do następnej bazy, Kisou, czułem się całkiem dobrze, po tym, jak ukończyliśmy ten album. A teraz jestem całkiem blisko tego prawdziwego obrazu rocka, jaki zawsze miałem w głowie.
MUSIC ROCK VOL 37 - KYO
Rock vol.37:Mam nadzieję, że w tym wywiadzie spojrzymy z jednej strony-na twoje życie, a z drugiej-że dokopiemy się do twoich myśli. Gdzie się urodziłeś?
Kyo:W Kyoto.
R:Mieszkałeś tam cały czas?
K:Tak. Mieszkałem tam do 18 roku życia, tworzyłem różne zespoły. Ale poczułem, że z tym jest tam problem. Zespoły z Kyoto są wyjątkowe, nasze relacje były bardzo dobre. Znamy się wszyscy i jeżeli jakiś zespół się rozpada, to można być pewnym, że jego członkowie utworzą następny zespół ze swoimi znajomymi. Nie cierpię tej "przyjacielskiej wymiany". Przez to czułem, że grając w zespołach z Kyoto nic nie osiągnę. Wtedy pomyślałem o Osace.
R: tym porozmawiamy później. Kto jest u ciebie w rodzinie.
K:Siostra, rodzice i ja.
R:Z tego co pamiętasz, jakim byłeś dzieckiem?
K:Nie cierpiałem złych dzieciaków i jednocześnie nie lubiłem tych poważnych. Nie należałem do żadnej ze stron. Nawet jeśli zrobiłem coś niedobrego, nie byłem jednym z tych złych. Dogadywałem się z każdym. Nie jestem zbyt rodzinny. można powiedzieć, że jestem dziwnym indywidualistą. Byłem w podstawówce, liceum. Nie studiowałem dalej. Wielu ważniaków uczy się ciągle od podstawówki, aż do końca. A z drugiej strony są te złe dzieciaki, które tylko robią sceny i złe rzeczy i myślą, że są fajni. Dla mnie jedni i drudzy to idioci.
R:Obydwie grupy?
K:Tak. Już w podstawówce stwierdziłem, że nauka nie jest konieczna do stania się dorosłym. Na przykład nauki ścisłe. Kiedy teraz patrzę na moich rodziców, czy dla nich nauka przedmiotów ścisłych była konieczna? Na pewno nie. Kiedy myślisz w ten sposób, dochodzisz do wniosku, że uczenie się przedmiotów ścisłych jest stratą czasu. Gdyby jedna godzina nauki dziennie odpowiadała jednej godzinie straconego czasu, to na tydzień robi się z tego 4,5 godziny. To głupie. Znam kanji i arytmetykę wystarczająco. Nie znam zbyt dobrze historii, ale to nie ważne. Naprawdę mnie to nie interesuje. Ale całkiem lubię poznawanie zagadek piramid i takie tam (śmiech)
R:Rozumiem (śmiech)
K:Ci posłuszni ciągle się uczyli. Wkurzała mnie ich postawa, że nauczyciele byli by na nich źli, gdyby się nie uczyli.
R:Nigdy nie zastanawiali się, czy to dla nich konieczne.
K:Tak. Na przykład-gdybym chciał grać w baseball, albo piłkę nożną i zaakceptowaliby to nauczyciele i moi rodzice, to uczyłbym się tylko tego, co pomogłoby mi przetrwać w społeczeństwie. Resztę czasu spędzałbym na robieniu tego, co lubię. Czy tak nie byłoby lepiej?
R:To bardzo prawdziwe podejście do życia.
K:No właśnie! Gdyby tak było, to standard baseball'u i piłki by się podniósł
R:Oczywiście, że tak.
K:Poza uczeniem się nauk ścisłych i społecznych, spędza się też czas nad angielskim, wychowaniem fizycznym i tak dalej. Gdyby to nie było konieczne, to pozwoliłbym uczniom na robieniu tego co lubią i rozwijaniu własnych zainteresowań. Jeżeli ktoś, kto chce być wokalistą poświęci temu więcej czasu niż studiom, będzie na pewno lepszy w śpiewaniu.
R:Jesteś sceptyczny jeśli chodzi o tą konieczność uczenia się, tak?
K:Tak. Dlatego robię tylko to co lubię. Dlaczego studiowanie na uniwersytecie i takie tam robią z ciebie "dobre dziecko"? Każdy myśli, że pójście na uniwersytet równa się zdobyciu dobrej pracy... Dla mnie to bez sensu.
R:Coś jest dobre, dopóki to twoja własna decyzja.
K:Kiedyś pogardzałem tymi, co studiowali z poczucia obowiązku. Tymi złymi co uczyli się tylko po to, żeby zdawać z roku na rok też.
R:Doszedłeś do takich spostrzeżeń już w liceum?
K:Tak. Wtedy mieliśmy pokazywać rodzicom nasze karty osiągnięć. Odkąd wszystkie moje wyniki były zerowe, mój tata był dla mnie bardzo srogi.
R:Twoi rodzice są tego typu, że zmuszają dzieci do nauki?
K:Tak. Obaj studiowali na uniwersytecie, więc w ich sercach to coś godnego. Mój tata myślał, że skoro on po uniwersytecie musiał ciężko pracować, to ja nie kończąc uniwersytetu będę musiał pracować jeszcze ciężej. Prosił nas, żebyśmy uczyli się więcej, bo nie chciał, żebyśmy cierpieli w przyszłości. Ale nie zgadzałem się z tym punktem widzenia. Tak czy siak, nie miałem w tamtych czasach żadnych marzeń, na których bym się skupiał. Ale kiedy rodzice powiedzieli "Po prostu idź na studia! Decydować będziesz później", strasznie się zezłościłem.
R:"Pójście po prostu na studia" było dla ciebie bez sensu?
K:Tak. To moje życie. I myślę, że nawet po staniu się dorosłym, gdybym nie miał pracy, nie miał nic do roboty, albo musiał spać pod mostem, to bym się tym nie przejął.
R:Bo byłby to twój wybór.
K:Nawet gdybym miał tego żałować, to byłby mój wybór.
R:Z drugiej strony, pewnie nie lubisz ludzi, którzy ciągle robią wszystko przeciw swoim rodzicom.
K:Oczywiście. Rodzice robią to co robią, bo kochają swoje dzieci. Ale cokolwiek by mówili, to bez różnicy.
R:Podsumowując, jesteś sobą.
K:Ludzie zawsze mówią "żyjesz dzięki rodzicom, nie rób tego, nie rób tamtego". Ja myślę, że ja nie otrzymałem go od moich rodziców, to był zbieg okoliczności. Gdybym wiedział, że rodzice z całego zbiorowiska dzieci dali życie właśnie mi, to byłbym tym poruszony. Ale kiedy urodziłem się w tej rodzinie przypadkiem, to myślę, że ludzie nie powinni wykorzystywać tego do wychowywania dzieci. Ale jak byłem młodszy to tak nie myślałem. Ciągle czuję oburzenie, kiedy ktoś mi mówi, żebym nie robił więcej piercingów i tak dalej.
R:Co robili twoi rodzice?
K:Pracowali w firmie, a potem założyli własną. Pobrali się gdy byli młodzi.
R:Zazwyczaj rodzice mający własną firmę chcą, żeby dzieci przejęły interes. A jak jest z twoimi rodzicami?
K:Nie, moi rodzice powiedzieli kiedyś "Nic ci nie zostawimy" (śmiech), ale mnie to w ogóle nie obchodzi. Gdybym wydawał pieniądze rodziców, to robiłbym coś przeciw sobie. Dlatego to nie ma dla mnie znaczenia.
R:Rozumiem. Podobno byłeś często bity przez ojca? Twoje relacje z nim nie są zbyt dobre?
K:Hmm.. Obaj mamy takie same charaktery, jesteśmy bardzo asertywni. Kiedy mnie bił, mama chciała go powstrzymywać. Nienawidzę przemocy od małego, nie cierpiałem tych bójek, bo to była przemoc.
R:Niektórzy potrafią się rozładować tylko przez przemoc.
K:Jakaś telewizja promowała taką przemoc jako sposób okazywania miłości. Co to za bzdura! To całkowicie niedorzeczne! Kiedy byłem w szkole, nauczyciel wyznaczył mi korepetytora do nauki w domu, bo moje wyniki w szkole były kiepskie. Ale skoro chciał okazać mi swoją troskę, to dlaczego sam nie uczył mnie po zajęciach? Czy to nie dziwne? Jeśli idzie o te bójki, nie cierpię tych, którzy wzięli to sobie na poważnie. Nauczyciele też używają przemocy, prawda? Na przykład nauczyciele wf-u. Miałem nauczyciela, który grał w football amerykański. Lubił karać ludzi za najdrobniejsze rzeczy. W stosunku do uczniów takich jak ja zachowywał się tak, jak by nas tam nie było, jakbyśmy nie mogli nic osiągnąć. Złościło mnie to no i myślałem co tak wielkiego jest w znaniu sportów?
R:To co mówisz to prawda, nie ma w tym żadnego paradoksu.
K:Bo tak JEST. Naprawdę w to wierzę. Ale nie wiedziałem jak wyrazić siebie kiedy byłem mały. W środku rozumiałem swoją teorię, ale nie potrafiłem znaleźć słów, żeby to uzewnętrznić. Nawet gdybym mógł porozmawiać o tym z rodzicami, nie zrobiłbym tego.
R:Zachowanie twojego taty pewnie cię przerażało.
K:Nie do końca. Ale jakiś wpływ był. Jeżeli przez bicie mógłbym zyskać jakąś wiedzę lub zrozumieć coś, choćby było to mało istotne, to byłoby to lepsze. Ale nic nie zyskałem, więc przemoc się zmarnotrawiła.
R:Rozumiem. A czy nie czułeś się niezręcznie przez bicie i zmuszanie do nauki?
K:Wtedy się tym nie przejmowałem, nie miałem wielu znajomych. Ale potem zaczęliśmy rozmawiać o sensie dalszej nauki. Ale wtedy miałem już marzenie: utworzyć zespół.
R:Kiedy wpadłeś na ten pomysł?
K:Kiedy miałem jakieś 15, 16 lat.
R:Czy wcześniej słuchałeś dużo muzyki?
K:Kiedyś jej nie cierpiałem (śmiech). Wtedy Hikaru Genji i inne zespoły były bardzo popularne w telewizji. Najpopularniejsi byli Nakamori Akina i Kudo Shizuka. Ja lubiłem anime, gry i filmy. Ale moi rodzice ciągle oglądali krykieta, więc nie mogłem oglądać tych programów...przez to jeszcze bardziej nienawidziłem sportu.
R:Jakie anime lubisz?
K:Kiedyś "Hokuto" i Shonen Jump". To dlatego, że nie lubiłem idoli, muzyki, a programy muzyczne też były nudne...poza grami i anime nie miałem innych zainteresowań. Ale kiedyś zobaczyłem na ławce koleżanki z klasy zdjęcie Sakurai Atsushi z Buck-Tick z natapirowanymi włosami. Byłem w szoku. Sakurai Atsushi jest całkiem ładny, prawda? Jego włosy i wygląd były bardzo artystyczne, kreskówkowe...miało to jakiś związek z anime. pomyślałem wtedy, że ten gościu jest fajny. później kupiłem płytę Buck-Tick, ale wszystkie piosenki były popowe i nic nie wpadło mi w ucho. Wtedy X-Japan zwróciło na siebie uwagę. Mieli dużo szybkich piosenek. Wtedy zorientowałem się, że lubię takie piosenki. Ze wszystkich dokonań X te szybkie kawałki podobają mi sie najbardziej. Oni też mieli natapirowane włosy, wywarli na mnie taki wpływ, że postanowiłem założyć zespół. Potem nie interesowało mnie już nic poza kapelą.
R:Czy wcześniej było coś, co chciałeś robić?
K:Kompletnie nic. Wszyscy rozmawiali o kontynuowaniu nauki i szukaniu pracy, a kiedy ja się nad tym zastanawiałem, pojawiła się myśl o zespole. Od wtedy wiedziałem dokładnie w jakim kierunku pójdę.
R:Tak nagle to postanowiłeś?
K:Tak. Bardzo lubiłem hide, jego unikalną postać i sposób ekspresji. Kupiłem taką samą gitarę jak jego. Grałem na niej z moimi znajomymi. Później próbowałem gry na basie, ale nie zainteresowało mnie to. Kiedy myślałem, że to nie to chcę robić, pojawił sie Kuroyume. Grałem wtedy trochę na gitarze, ale stwierdziłem, że wokal to nie najgorszy pomysł i rzuciłem gitarę i basa. W tym czasie ukazał się artykuł o płycie Kuroyume. Był krótki, więc nie dowiedziałem się czy to visual kei czy coś innego... Aa! Wcześniej byłem w zespole "Rody". Odkąd bycie w zespole wymagało posiadania pieniędzy, pracowałem każdego dnia w markecie od 3, 4 rano do popołudnia.
R:Przerwałeś naukę?
K:Zmuszono mnie do przystąpienia do egzaminów, ale kiedy zdecyduję się na coś, wszystko inne przestaje mnie obchodzić, więc oddałem pustą kartkę (śmiech)
R:Naprawdę nie chciałeś marnować czasu na niepotrzebne rzeczy.
K:Tak. Hm, myślę, że nawet gdybym podszedł do egzaminów poważnie, to i tak bym nie zdał. Ale nie napisałem nic na żaden temat.
R:Powiedz nam coś o tym markecie.
K:Pracował tam zespół hard rockowy. Wpisywali sie w visual kei. Jeden z członków poprosił mnie o dołączenie do zespołu. Miałem wtedy długie rozjaśnione włosy, więc na pierwszy rzut oka można było pomyśleć, że jestem w jakiś zespole. Dlatego poprosili mnie o przyłączenie się do nich. później zobaczyłem ich na żywo, stwierdziłem, że są fajni i przyłączyłem się do nich. Potem zobaczyłem w gazecie Kuroyume i stwierdziłem, że są świetni.
R:Więc zszokowali cię trochę?
K:Tak, poszedłem na ich koncert. Przyjechali do Kyoto. To były czasy kiedy publiczność składała się z dwóch rzędów. Hyde chyba też tam był. po tym koncercie byłem naprawdę w szoku.
R:A chodziłeś wcześniej na koncerty?
K:lubiłem Fukui-san, więc oglądałem koncert Strawberry Field. Ale nie chodziłem na koncerty zbyt często, bo nie lubię miejsc, w których jest za dużo ludzi (śmiech). Ale koncert Kuroyume mnie zachwycił. Nareszcie zrozumiałem o jaki styl mi chodzi i znalazłem to, czego od dawna szukałem. Wcześniej było sporo zespołów grających szybko, ale styl Kuroyume był kompletny. Wszystkie ich kawałki są szybkie. Nie było wtedy żadnego wokalu, który uznałbym za fajny, ale Kiyoharu jest unikalny. Byłem naprawdę zdumiony i zacząłem myśleć o zespole bardzo poważnie.
R:Tak bardzo to na ciebie wpłynęło?
K:Bardzo. Cokolwiek to było-styl, muzyka, teksty, piosenki...wszystko bardzo na mnie wpłynęło. Mimo że wcześniej byłem w zespole, to nie miałem sprecyzowanego kierunku. Wtedy nikt nie miał na mnie dużego wpływu.
R:Już wtedy zespół był dla ciebie najważniejszy?
K:Tak, grałem wtedy w kapeli z Kyoto, ale nie lubiłem relacji panujących między zespołami. Senpei mówili mi wtedy, że jestem zbyt zarozumiały. Nie cierpiałem tego. Z drugiej strony było wtedy coś, o czym mówienie jest dla mnie kłopotliwe... Miałem wtedy w Kyoto dziewczynę i mieszkaliśmy razem.
R:Wyprowadziliście się od rodziców i zamieszkaliście razem?
K:Nie, mieszkałem w domu rodziców, na innym piętrze...a...później zerwaliśmy ze sobą i nie chciałem dłużej mieszkać w Kyoto. Bardzo przez to cierpiałem i nie chciałem tam żyć, bo wszystko wokół przywoływało wspomnienia. Wtedy znajomy stworzył zespół w Osace, pojechałem tam i zostałem. Zespół który stworzyliśmy w Osace był poprzednikiem Dir en grey.
R:Naprawdę?
K:Dodam, że najpierw byliśmy kopią Kuroyume. po prostu próbowaliśmy grać ze sobą. Okazało się, że podobaliśmy się słuchaczom, więc razem z przyjacielem, z którym mieszkałem postanowiliśmy stworzyć poważny zespół. Powstał zespół poprzedzający Dir en grey. Kaoru-kun doszedł do nas po drugim czy trzecim występie.
R:Czy byłeś pewien swoich umiejętności wokalnych?
K:Nigdy o tym nie myślałem. Chciałem po prostu śpiewać. To tylko zbieg okoliczności, że Hide, którego lubiłem, był gitarzystą. Większość muzyków, których lubiłem była wokalistami.
R:Tacy jak Ino, Kyo, Fukuino itd, itp
K:I Kiba, Hiro i inni wyróżniający się wokaliści. A najbardziej wpłynął na mnie Kiyoharu z Kuroyume.
R:Jak na ciebie wpłynął? Chodziło o śpiewanie, występowanie, czy koncertowanie?
K:Chyba chodziło o występy na scenie...ale wszystko miało wpływ. Nie ważne czy to płyta cd, czy wizerunek-on jest dla mnie najlepszy. potrafiłem ich słuchać całymi dniami.
R:Gardzisz ludźmi, którzy potrafią tylko śpiewać?
K:Kiedyś nie wiedziałem, co czyni wokalistę dobrym. Ja chciałem tylko śpiewać. Mój obecny styl nie różni sie od tego z przeszłości. Kiedy zespół zaczyna występować, na publiczności nie ma wielu osób. Być może będą to 2, 3 osoby. powiedziałbym im to, co powiedziałbym teraz: "Wyjdźcie, jeśli nie chcecie oglądać". Więc nie zmieniłem się od tamtych czasów.
R:Stosowniej byłoby powiedzieć, że twój sposób życia i myślenia zmieniły się, odkąd byłeś dzieckiem (śmiech)
K:Dokładnie (śmiech)
R:Czy są jakieś emocje, które możesz powiązać z zespołem przed Dir en grey?
K:Tak. Kiedy tworzyłem zespoły w Kyoto, zawsze czegoś nie lubiłem u reszty członków. Więc kiedy zaczynałem w Osace, oczywiście chciałem pracować z odpowiednimi ludźmi. Na nasz pierwszy występ przyszło 150-200 osób. można powiedzieć, że byliśmy dość znani. Wtedy nagraliśmy też demówki i szykowaliśmy trasę. Mieliśmy jakieś 75 występów. Na ostatnim było jakieś 400 osób.
R:Nieźle.
K:Ale nie dogadywałem się z tym, co grał na basie. Później reszta doszła do wniosku, że osiągnęliśmy nasz ówczesny szczyt. Wtedy cały zespół jest jak piach. Wiele osób myśli, że jedynymi różnicami między Dir en grey i poprzednim zespołem są nazwa i basista. To nieporozumienie. Naprawdę się wtedy rozpadliśmy, a ja wróciłem na scenę sam. Szczerze mówiąc to chciałem stworzyć zespół od nowa, ale z innym basistą. I jakoś zeszliśmy się znów po paru rozmowach. Poza gościem, który grał na basie.
R:Rozumiem.
K:Kiedy zaczęliśmy grać z nowym basistą, zdałem sobie sprawę, że Toshiya jest naprawdę fajny. rzadko oglądałem występy innych zespołów i z nikim nie gadałem. Mogłoby się wydawać, że miałem jakąś fobię. Ale tylko o Toshiyi myślałem, że jest fajny i chciałem sie z nim zaprzyjaźnić, więc dużo z nim rozmawiałem. po rozwiązaniu poprzedniego zespołu pozostała czwórka się zeszła i pojechaliśmy do Nagano.
R:pojechaliście tam razem?
K:Tak i wróciliśmy do Osaki z Toshiyą (śmiech).
READ MAGAZINE OCTOBER 23, 2003 - KYO
R: Dziękuję za twoją pracę przy sesji zdjęciowej. Teraz masz nawet sesję w Ueno Park. Czy byłeś tam przedtem?
Kyo: Tak, oczywiście.
R: Domyślam się, że albo na sesji zdjęciowej albo z prywatnych powodów?
Kyo: Całkowicie prywatnie.
R: W jakimś konkretnym celu, czy tylko połazić?
Kyo: Cóż, mają tam zoo, prawda? Byłem tam.
R: To jest prawda, że za każdym razem, gdy przyjeżdżałeś do Tokyo chodziłeś oglądać pandy? (śmiech)
Kyo: (krzywy uśmiech) To było kiedyś. Właściwie to byłem teraz, bo przeprowadziłem się do Tokyo. Gdy mieszkałem w rodzinnym mieście, byłem tutaj tylko raz.
R: Doprawdy? Ciężko jest wyobrazić sobie ciebie idącego do zoo dla zabawy.
Kyo: Niezupełnie. Chodzę w różne miejsca. Choćby do Ikebukuro’s Namja Town do miejsca zwanego “Ice Creams of the World Exhibition”
R: Widziałem coś o tym w TV
Kyo: Ostatnio miałem ochotę na lody, więc poszedłem. Jednak tam zwykle jest dużo ludzi i nie mogę siedzieć zbyt długo.
R: Przed Ice Cream Exhibition było tam coś jak National Gyoza Festival w Namja Town.
Kyo: Tak, rzeczywiście był. (śmiech) Wiesz dużo na ten temat. Tak, czy owak, jeśli chodzi o lody, to było jedyne miejsce, gdzie dawali miękkie lody w smażonym waflu. Wyglądało całkiem nieźle (śmiech)
R: To także widziałem. Była kolorowa reklama w gazecie. Wyglądało na to, że wzbudziło to spore zainteresowanie.
Kyo: Dokładnie. Chciałem tego spróbować, dlatego się tam wybrałem. Oni nie zajmują się tylko lodami. Robią coś w stylu nawiedzonych domów w Japonii. I wtedy część tego była zajęta przez stoisko z lodami.
R: Nawiedzone domy? Masz na myśli coś, jak Gegege no Kitarou?
Kyo: Nie, to nie jest to samo.
R: To się znajduje w Namja Town?
Kyo: To nie są dokładnie nawiedzone domy, ale coś podobnego, tyle, że urządzone w japońskim stylu. Na piętrze jest miejsce, gdzie sprzedają lody. Dostanie się tam zabiera sporo czasu. Musisz czekać dwie godziny na zewnątrz, a potem, jak już jesteś w środku, to też około godziny czekania.
R: Do każdego sklepu? W długiej kolejce?
Kyo: Tak. A chcesz tylko zjeść lody. Nie wiem, dlaczego każą czekać aż tak długo. Przyszedłem, ale po 30 minutach zrezygnowałem.
R: Czyli nic nie zjadłeś?
Kyo: Nie. Czekałbyś dwie godziny? Tylko na lody? Byłem zaskoczony, bardzo zaskoczony.
R: (śmiech) Ale dość często wychodzisz z domu?
Kyo: Dość często. Chociaż nie byłem jeszcze w Disneylandzie odkąd się tu przeprowadziłem. Kiedy mieszkałem w Kyoto byłem tam tylko raz. Odkąd przeprowadziłem się do Tokio byłem - jak się nazywa to miejsce? Park rozrywki w Nerima.
R: Tojima Garden Amusement Park?
Kyo: Yeah. Chodziłem tam bardzo często. Kiedyś mieszkałem blisko tego parku i chodziłem zazwyczaj z przyjacielem.
R: W lecie każdej soboty są tam pokazy fajerwerków prawda?
Kyo: Tak. Ummm...miejsce dwa przystanki od Nerimy...jak się nazywało...Fujikendai! Tam mieszkałem.
R: To dość blisko zbiornika gazu w Nerimie. Duży, kulisty zbiornik gazu wzdłuż Sengawa Road.
Kyo: Tam jest zbiornik gazu? Często jeździłem do Tojima Garden. Dom przyjaciela był bardzo blisko. Bawiłem się tam często wieczorami. Nie wiedziałem o zbiorniku gazu, ale widzę, że ty znasz ten obszar bardzo dobrze.
R: Domyślam się, że wtedy miałeś dużo czasu. Chyba nie miałeś wiele do roboty, co?
Kyo: Tak, wtedy miałem czas. Ale odkąd utworzyliśmy Dir en Grey, ani razu nie pomyśleliśmy: 'Mamy niesamowitą ilość wolnego czasu'. Zwykle jesteśmy ciągle zajęci. Kończymy pracę jednego dnia, następnego znów zaczynamy, a nocą się bawimy. To dlatego znam dobrze i Ikebukuro i Nerimę.
R: To chyba jest ostatni przystanek na trasie Seibu-Ikebukuro Line. Zwykle wychodzisz z domu, bo uważasz, że odpoczynek jest ważny?
Kyo: Tak. Na przykład restauracja sushi, w której bywam bardzo często. Lubię objadać się rzeczami, jaki serwują w takich restauracjach, więc gdy mam ochotę na sushi, to idę właśnie tam. To jest w Ikebukuro. Pomimo, że jestem tam dość często rozpoznawany. Obok jest dom kultury, zwany Cyber.
R: W części Ikebukuro, która jest blisko wschodniego wyjścia? (stacji kolejowej)
Kyo: Dokładnie. Właśnie tam zwykle spędzam czas. Jestem często rozpoznawany, ale i tak nie zamierzam siedzieć w domu.
R: Wydajesz się być osobą, która bardziej preferuję robienie czegoś we własnym domu, natomiast okazujesz się być bardzo aktywnym typem osoby.
Kyo: Nie. Kiedy jestem w swoim pokoju, to tam jestem. To zależy od mojego nastroju. Kiedy przebywam w domu, najczęściej gram. Ale dużo się bawię poza domem. Ale nie piję zbyt często alkoholu i nie chodzę się upić i czasem nie wychodzę z domu przez dłuższy czas. Wychodząc szukam raczej dobrej restauracji, czy czegoś w tym stylu. Bawię się całkiem normalnie (śmiech)
R: Czy masz jakieś zabawne wspomnienia związane z dzieciństwem?
Kyo: Zabawne wspomnienia? Cóż, wiesz, domyślam się, że to całkiem normalne, gdy ktoś pamięta co było, gdy był dzieckiem, prawda? Myślę, że wiele ludzi to pamięta, ale ja nie mam takich zabawnych wspomnień. Moi rodzice mówią, że gdy byłem mały często zabierali mnie do wesołego miasteczka, ale ja niespecjalnie to pamiętam. Ale wygląda na to, że bywałem w różnych miejscach. Wiem, że byłem w górach na nartach, ale kompletnie tego nie pamiętam. Zdecydowanie bardziej pamiętam złe rzeczy.
R: Domyślam się jednak, że musisz mieć jakieś zdjęcia z owych parków rozrywki, czy z gór.
Kyo: Ummm...Nie ma zbyt wielu zdjęć. Kilka moich, jak jeżdżę na nartach. Ale z wesołego miasteczka nie ma żadnego. Tylko jedno zdjęcie, jak jadę na koniu. Naprawdę nie ma ich wielu. Moja rodzina nie ma w zwyczaju robienia fotografii. Są zdjęcia, gdzie byłem naprawdę mały, ale jeśli chodzi o stare zdjęcia, to generalnie nie ma ich wielu.
R: Ale jesteś najstarszym synem, prawda?
Kyo: Tak jestem najstarszy
R: Większość rodziców posiada dużo fotografii najstarszego dziecka, gdyż zazwyczaj cieszą się pierwszym potomkiem
Kyo: Nie było niczego takiego. Moi rodzice byli wtedy bardzo zapracowani. Posiadali piekarnię i od czwartej rano do 7-8 wieczorem pracowali. Kiedy mieli wolne zazwyczaj odsypiali. Pomimo tego, wydaję mi się, że zabierali mnie w różne miejsca.
R: Gdy mówisz, naprawdę wydaję się, jakbyś nie miał żadnych wspomnień. Ale domyślam się, że byłeś dzieckiem, które wymagało opieki rodziców.
Kyo: Naprawdę? (śmiech) Czy ja naprawdę wyglądam, jak maminsynek? (wybuch śmiechu)
R: Generalnie wyglądasz na osobę, którą rodzice bardzo chcieli chronić.
Kyo: Nie. Mój ojciec wcale taki nie był. Zwykle był bardzo poważny. Rodzaj, który widuje się na obrazach. Kiedy mówię o moim domu i moim ojcu, mama zawsze mówi, że nigdy nie wspominam o niej. Wcześniej się na mnie za to złościła (śmiech)
R: Dobrze, w takim razie masz teraz szansę opowiedzieć o niej.
Kyo: (śmiech) cóż, ona naprawdę była dla mnie najlepsza....ale nie bawiła się ze mną.
R: W ogóle nic?
Kyo: Takie rzeczy, jak pójście do pobliskiego parku. Rodzina mojego przyjaciela posiadała taki plac, gdzie składowano różne rzeczy. Głównie układano w stosy drewniane kłody. Lubiliśmy się na to wspinać. To było w podstawówce. Jeśli rozmawiamy o mnie, gdy byłem mały, cóż...Czy byłem psotnym dzieckiem? Nie, nie sądzę.
R: Ale zwykle bawiłeś się na zewnątrz?
Kyo: Tak
R: Miałeś dużo przyjaciół?
Kyo: Większość moich przyjaciół, to były dziewczyny.
R: Byłeś popularny?
Kyo: Nie, nie byłem popularny ani nic z tych rzeczy. Tylko miałem więcej koleżanek niż normalnie. To znaczy, w podstawówce jest tak, że jak jesteś facetem, to masz kumpli, a jak dziewczyną, to koleżanki, prawda? Dla mnie to było normalne, że miałem koleżanki. Domyślam się, że miałem jedno przyjęcie urodzinowe, gdy byłem w podstawówce. Całkiem sporo ludzi przyszło. Poza tym, często w urodziny jeździłem do dziadków i zostawałem tam. To było w Ishiyama. Naprawdę lubiłem tam być. To był zupełnie inny świat. Były pola ryżowe, wiejskie chaty i tym podobne. Często się tam bawiłem. Pewien facet w średnim wieku zabierał mnie, abym łapał z nim chrząszcze. Gdy jęczałem, że nie mogę złapać żadnego wściekał się na mnie. Tylko takiego rodzaju wspomnienia pamiętam (śmiech) I jeszcze mój dziadek zawsze łapał dużo ryb dla mnie
R: Wędkarz-ekspert?
Kyo: To nie było wędkowanie. Chodził nad rzekę i łapał ryby w sieci. Bardzo lubiłem jeść ryby, które złapaliśmy w rzece. Myślę, że to było jak to - nie byłem brutalem i nie znęcałem się. Aaaa, i często grałem w gry video. Dostałem konsolę w pierwszej bądź drugiej klasie podstawówki.
R: Kiedy mówisz o konsoli, domyślam się, że to była era Famicon?
Kyo: To był Famicon. To było wkrótce po tym, jak zaczęli ją sprzedawać.
R: To było bardzo popularne.
Kyo: Tak. Jako dziecko, również bardzo lubiłem filmy. Miałem ludzi, którzy często zabierali mnie na filmy. Mówiłem: 'Chcę zobaczyć Star Wars. Chcę zobaczyć Star Wars!' i poszedłem zobaczyć trzeci epizod. Wyjście było w porządku, ale trójka zaczyna się od sceny w Jabba the Hut’s Palace. To było mroczne miejsce. Ta scena trwała jakoś 15 minut, ale ja byłem tak przerażony, że błagałem mamę, by zabrała mnie do domu. To było przerażające (śmiech). Także byłem na Supermanie. Od tamtej pory lubię filmy.
R: Tylko Sci-Fi?
Kyo: Ponieważ byłem dzieckiem lubiłem filmy, gdzie dużo rzeczy wybuchało i było głośno. Jak byłem mały, to nie widziałem żadnego romantycznego filmu (śmiech) Gdy byłem dzieckiem, chciałem być Goranger (śmiech) (w Polsce znani jako Power Ranger's). Przez długi czas myślałem, że nie jestem normalny i jeśli coś się zdarzy, to się przemienię (śmiech) Myślę, że to było jakoś w pierwszej klasie podstawówki.
R: Lubiłeś Czerwonego Wojownika?
Kyo: Nie, wolałem Niebieskiego Wojownika. Był jedyny który używał łuku i strzał i był naprawdę fajny. Lubiłem też bajki, jak Kikaider. Ponieważ byłem dzieckiem, które się interesowało takimi rzeczami miałem nawet pas do transformacji. Nawet mój rower z przodu miał Zamaskowanego Jeźdźca. Gdy naciskałeś guzik, to rozjaśniały mu się oczy (śmiech) Jeździłem tak wkoło domu.
R: W dzieciństwie byłeś naprawdę normalnym dzieckiem, które można było wszędzie znaleźć. Lubiłeś gry video, oglądać filmy, a także dużo bawić się na zewnątrz.
Kyo: Tak, byłem. Ale odkąd byłem dzieckiem, to pamiętam, że krewni stale powtarzali, że jestem dziwny. W Kyoto na dziwne dzieci wołało się 'henko'. Stale powtarzałem 'Jesteś henko'. Nie wiedziałem, co było we mnie dziwnego. Nawet teraz nie do końca to rozumiem, ale...wracając do rzeczy, o których rozmawialiśmy, to wydaję się, że byłem normalny, choć według tego, co mówią ludzie, to wcale tak nie było. Myślę, że to wszystkie wspomnienia, jakie posiadam odkąd skończyłem rok może dwa latka.
R: Domyślam się, że w dalszych klasach szkoły podstawowej twoje zainteresowania i sposób spędzania wolnego czasu stały się bardziej sprecyzowane.
Kyo: Nie. Nie zmienił się zupełnie. Oczywiście, nie chciałem już zostać Gorangers, właściwie nie było nikogo, kim chciałem być. Lubiłem Dragon Quest, anime i gry. Kiedy to było...Kiedy byłem w podstawówce wyszedł Dragon Quest 2 lub 3, nie chodziłem przez jakiś czas do szkoły, bo byłem chory i przeszedłem całość w 3-4 dni (śmiech) Moja niechęć do szkoły zaczęła się dawno. Moja nienawiść.
R: Kiedy robiłeś takie rzeczy, czy rodzice nic nie mówili?
Kyo: Oczywiście mój ojciec był naprawdę na mnie wściekły. Wściekał się, bo nie miałem żadnych określonych celów, a także przez moje świadectwo. Kiedy pokazałem świadectwo na półrocze, za każdym razem mój ojciec na mnie wrzeszczał. Był cholernie wściekły, a mama zawsze go powstrzymywała. Wtedy powtarzałem, że pójdę na studia, że będę dobry, ale nigdy tego nie chciałem.
R: Czy dostawałeś dobre stopnie w szkole?
Kyo: Przypuszczam, że głównie były to jedynki. Może z techniki były 3. I wychowanie fizyczne, nienawidzę sportu i ćwiczeń i wtedy nie rozumiałem na co komu ten przedmiot. Gdy pytano mnie, co chciałbym robić, zawsze zastanawiałem się, czy studia będą dla mnie dobre. Myślałem już o tym, odkąd poszedłem do podstawówki. Ponieważ prawie wcale się nie uczyłem. Od początku interesowało mnie tylko to, co było fajne bądź zabawne. Doskonale wiem, co lubię, a czego nie. Często zastanawiałem się, dlaczego zmusza się mnie do robienia rzeczy, których nie cierpię. Moi rodzice często powtarzali, że skończę szkołę, pójdę na studia i będę miał normalną pracę, ale wiedziałem i mówiłem im, że to ich marzenia, nie moje. Jednak wtedy nie wiedziałem czego naprawdę chcę, więc nawet nie mogłem się bronić. Nie czułem, aby studia były konieczne. Kiedy lubię kwiaty, najprawdopodobniej zapamiętam z jakich nasion wyrastają, ale gdy ich nie lubię, to jaki jest sens w zapamiętywaniu tego? To było moje standardowe pytanie.
R: Czy mówiłeś o tym rodzicom bądź nauczycielom?
Kyo: Tak, jednak niezbyt dobrze sformułowałem swoją wypowiedź. Nie zapytałem, czy to jest ważne dla mojej przyszłości, tylko stwierdziłem, że tego nie lubię. Ale raz, przez całe 27 lat mojego życia tylko raz z własnej woli poszedłem się uczyć. Podszedłem do biurka i zacząłem się uczyć - około dwóch godzin. To był jeden jedyny raz. Wtedy mój tata przyszedł i stojąc za mną stwierdził, że to nie jest wystarczające. Kiedy byłem w szkole na zajęciach z kanji omawialiśmy poszczególne artykuły z gazet. Robiłem tak: ponieważ byłem osobą, która nienawidziła się uczyć, mógłbym wszystkich zaskoczyć i bardziej się przyłożyć. I zacząłem starać się być najlepszy. Ponieważ zawsze pracowałem ponad siły, więcej niż się ode mnie wymagało, pomyślałem, że to niewykonalne i przestałem się uczyć. Moja nienawiść do nauki jest też częściowo winą mojego taty.
R: Oh? (śmiech) Dlaczego nagle podjąłeś taki krok? Domyślam się, że nie polubiłeś nagle nauki.
Kyo: W tym czasie wszystkie dzieciaki, z którymi się bawiłem, zaczęły się uczyć. Więc wyglądało to tak, że zostawałem za nimi w tyle. Nie miałem jakiegoś szczególnego celu, do którego chciałem dążyć i odkąd byłem dzieckiem nic mnie też nie mobilizowało. Pomyślałem, że to może będzie lepiej, jeśli będę się uczył i robił postępy. Byłem trochę zakłopotany. I dlatego podjąłem taką decyzję myśląc, że to jednak nie wystarcza. I wtedy przestałem się całkowicie uczyć.
R: I znów pogrążyłeś się w grach video?
Kyo: Tak. Grałem w różne gry. Nie lubiłem gier kryminalnych, ale uwielbiałem strzelanki i wyścigi. Również uwielbiałem czytać mangę i oglądać anime. Normalna osoba bez celu (śmiech) Jednak nie uważam, aby fakt, iż się nie uczę, był wystarczającym powodem, aby inni ludzie byli na mnie wściekli. Jestem odrębnym człowiekiem, a to, że życie zawdzięczam rodzicom nie daję im prawa własności nade mną. Jeśli za 50 lat będę spał na ławce w parku bądź pod mostem będzie to efektem moich własnych działań. Nie ma żadnej rady na to. z tego wszystkiego chciałem już mieć wreszcie spokój. Byłem inny niż reszta ludzi. Nie należę do moich rodziców. Często myślałem: 'Jestem sobą'. Nie chciałem być porównywany do nikogo. Zwykle ludzie mojego pokroju zostają przestępcami, prawda? Nie zostałem nim. Myślę, że wiele razy mówiono mi, że jestem dziwny bądź oschły. Myślę, że wrażenie, jakie po sobie pozostawiam właśnie takie jest (śmiech) Nie jestem straszny. Nie jestem przestępcą, bo jestem osobą, która nienawidzi przemocy. Jako dziecko, gdy rodzice mnie bili, często zastanawiałem się, dlaczego używają przemocy. Zastanawiając się nad tym teraz, dochodzę do wniosku, że to był jakiś rodzaj okazywania miłości, który nie do końca rozumiem. Nawet, gdy byłem bity bądź nauczyciele krzyczeli na mnie, przeświadczenie, że jestem odrębną istotą było silne. Nawet, gdy mi kazano i tak się nie uczyłem. Nawet zmuszono mnie do brania korepetycji.
R: Od nauczyciela z twojej szkoły?
Kyo: Tak. To było w szkole średniej, do której zostałem zmuszony, aby pójść. Pomijając fakt, że nie interesowałem się nauką, dostałem korepetytora i musiałem iść do juku. Myślę, że mój korepetytor był po studiach. Miałem mnóstwo mang i myślałem, że skoro mój nauczyciel jest studentem, to musi lubić tego rodzaju mangę i rozłożyłem Ringu ni Kakero po całym pokoju. Kiedy odrabiałem zadanie, on podniósł jedną z mang i zaczął czytać. Uciekłem wtedy do łazienki, a tam naprawdę, to wyszedłem na dwór się bawić.
R: Inteligentny przestępca (śmiech)
Kyo: Tak (śmiech) Nawet w środku nocy potrafiłem bawić się z moimi przyjaciółmi (śmiech) Nie robiłem nic, co było nudne. Nie miałem żadnych zainteresowań. W znacznej mierze przypuszczam, że to byłem poważny. Jednak nie do końca rozumiałem sam siebie. Wydaję mi się, że jedyne czego chciałem, to by nie być, jak moi rodzice. Jak Mah-jong. Moi rodzice często grali w to nocami. Irytujące było słyszeć co chwilę 'gacha', 'gacha'. Ludzie często się awanturowali, a gdy wracałem do swojego pokoju, to śmierdział papierosami. Dlatego właśnie nigdy nie myślałem, aby uprawiać hazard. Mój tata dość często pił i, gdy był pijany, to trochę się go bałem. Chociaż nie był agresywny po alkoholu. I dlatego też nie lubię alkoholu. I przemocy. Z takim nastawieniem nie można zostać przestępcą, prawda?
R: Tak. Jeśli myślisz o normalnym przestępcy, to masz racje.
Kyo: Dlatego, cały czas żyłem z każdym w dość dobrych stosunkach. Z szorstkimi facetami, z poważnymi z upiornymi, ale żadne z tych stosunków nie były przyjaźnią. Żyliśmy w zgodzie, ale w jakimś punkcie się nie zgadzaliśmy. Byłem trochę dziwny.
R: Wydaję się, że byłeś trochę niedostępny, chłodny.
Kyo: W szkole średniej byłem kompletnie chłodny. Interesowałem się tylko dziewczynami.
R: Czy teraz jesteś taki sam?
Kyo: Nie, nie (śmiech)
R: Czy byłeś popularny?
Kyo: Z nieznanego mi powodu byłem bardzo popularny w mojej szkole średniej (śmiech) Na szkolnych imprezach spotykasz dziewczyny z innych szkół, prawda? I bardzo często ja byłem do tego przydzielany.
R: Kompletne przeciwieństwo.
Kyo: Tak. Kiedyś byłem całkowicie inny. Teraz już nie jestem popularny (śmiech)
R: Jeśli mówisz o sposobie myślenia ucznia ze szkoły średniej, przypuszczam, że najważniejszą rzeczą były ładne panny z innych szkół.
Kyo: Gdy moi przyjaciele bądź znajomi mijali mój dom, to zawsze stał przed nim inny rower. Różne dziewczyny do mnie przychodziły (śmiech) Moi kumple myśleli: 'Co do cholery'
R: Czyli to były trzy lata nieczystych interakcji z płcią przeciwną? To się właściwie układa w całość.
Kyo: Nie. Nie robiliśmy nic z tych rzeczy, które niewątpliwie masz na myśli. Po prostu lubiłem spędzać czas z dziewczynami. To była normalna zabawa
R: Skoro nie musiałeś się martwić o powodzenie u płci przeciwnej, to miałeś więcej czasu dla siebie?
Kyo: Nie. Owszem byłem zdolny egzystować sam bez nikogo, ale...to znaczy, na przykład, faceci z otaku byli bardzo uparci, bardziej niż możesz sobie wyobrazić. Wielu facetów, z którymi spędzałem wtedy czas, a którzy byli w otaku, było typem ludzi, którzy jeśli ktoś ich obrazi, to mu następnego dnia podłożą pinezkę na krzesło. Oschli faceci byli skłonni do bójek. Poważni faceci na pierwszym miejscu stawiali naukę. Dlatego nie mogłem zaprzyjaźnić się z żadnym z nich.
R: Ponieważ robili rzeczy, których nie rozumiałeś?
Kyo: Tak. W trzeciej klasie szkoły średniej nie chodziłem do szkoły przez pół roku. Tylko grałem i bawiłem się z przyjaciółmi.
R: To były dni, które spędzałeś z różnymi dziewczynami? Dobrze się bawiłeś?
Kyo: Tak. Ale nie pamiętam nic z tego. Prawdopodobnie rozmawialiśmy, chodziliśmy do parku rozrywki i tego typu rzeczy. Domyślam się, że nie należałem do żadnego klubu. Nie lubię sportu. Zapisałem się do klubu shogi, ale nie byłem tam ani razu.
R: Czy to nie było dlatego, że musiałeś coś wybrać i wybrałeś klub, gdzie panowały najluźniejsze zasady?
Kyo: Tak. Nie czuję żadnego związku ze sportem. Nie lubię być jak jakiś macho. Nienawidzę śmierdzieć błotem. Nie wiem, co jest zabawnego w uganianiu się za piłką. Podczas wakacji byłem zadowolony, bo od rana leciało w TV anime, ale mój ojciec wolał oglądać baseball.
R: Oh! Rozgrywki uniwersyteckie?
Kyo: Wkurzyło mnie to, ponieważ nie lubię baseball'u. Powiedziałem, że chcę oglądać anime. Wieczorem chciałem oglądać film, ale mój ojciec oglądał grę Hanshin. Gdy ustawiłem TV, aby nagrać film, którego oczekiwałem, to cały program okazywał się przesunięty przez mecz baseball'u i w rzeczywistości nic się nie nagrywało. Miałem cholerną ochotę, aby baseball znikł z tego świata (śmiech) Kiedy byłem w szkole średniej, jedyną rzeczą, którą lubiłem było wędkowanie. Chodziłem z przyjaciółmi łapać czarne okonie w Lake Biwa. Ale z czasem nawet to zacząłem nienawidzić. Rzuciłem wędką, którą kupiłem, ale wyleciała mi z ręki i wylądowała na środku jeziora.
R: Zapomniałeś puścić żyłkę i kołowrotek? (śmiech)
Kyo: Nie po prostu sama wyleciała mi z ręki (śmiech) Zatopiła się w jeziorze, a ja stwierdziłem, że już nie chcę łowić ryb.
R: Nawet kiedy się bawiłeś byłeś bardzo bezpośredni.
Kyo: Tak. Odkąd przestałem się uczyć, stałem się bardzo bezpośredni. Ale to są rzeczy, o których ludzie nie myślą, nawet jeśli się uczą. To są rzeczy podstawowe. Nawet w szkole średniej myślałem, że ludzie, którzy tego nie potrafią są gorsi. Ale nie uczą tego w szkole, prawda? Edukacja to błąd.
R: Oh?
Kyo: Myślałem tak już w szkole średniej. Na przykład, byli tam chłopcy, którzy już od podstawówki, chcieli zostać piłkarzami, prawda? Więc nie potrzebowali znać się na niczym innym poza piłką nożną. Powinni uczyć się przez całą podstawówkę piłki nożnej. Czas, który spędzali na nauce innych przedmiotów powinni spędzać na treningach. Jeśli tak zrobią, będą wielkimi piłkarzami. Ludzie, którzy chcą się uczyć, powinni się tylko uczyć. Jeśli podzielisz ludzi, osobę za osobą wykorzystując ten system nie będzie problemu. Ale oni ciągle zmuszają do nauki. Zmuszają, aby jeść w szkole lunch. Czy nie wydaje ci się to dziwne?
R: Więc to jest tak, że ludzie powinni robić to, co lubią, a gdy są zmuszani do czegoś, np. do nauki, to zaczynają nienawidzić szkoły.
Kyo: Tak. To jest tak, jeśli czegoś nie lubisz, to nie lubisz i nie ma na to rady. Na przykład szkolny lunch. Nie lubię mleka. W podstawówce było mleko w trójkątnych kartonach. Jeśli byłoby to mleko z chlebem to bym rozumiał, ale nie ma mowy, że mleko powinno pić się z ryżem. Czy to są idioci? Gdzie ludzie, w normalnym domu, piją mleko podczas jedzenia ryżu? Mleka nie łączy się z ryżem. To powinno być normalne, że nie jesz w szkole, jeśli nie lubisz. Ale byłeś zmuszany, aby jeść. Zostałem zmuszany, by jeść mięso i mleko, choć następna klasa już przychodziła na posiłek. Ponieważ mnie zmuszano, więc najczęściej wypluwałem potem to wszystko. Od tego czasu mam jakiś uraz i nie lubię mleka. Podobnie zresztą jest z chlebem. Ponieważ moja rodzina miała piekarnie, często rano budziłem się, bo czułem zapach chleba. W samochodzie, zapach chleba. Gdziekolwiek, zapach chleba. Wszędzie pachniało pieczonym chlebem. Dla mnie to było okropne!
R: Chociaż mieliśmy rozmawiać o zabawnych rzeczach, to jakoś ciągle wychodzą jakieś urazy, nieprzyjemne rzeczy.
Kyo: Tak. Właśnie, dlatego nie mam miłych wspomnień.
R: Twoja osobowość ukształtowała się niesamowicie wcześnie.
Kyo: Tak…przypuszczam, że tak. Kiedy masz dużo czasu, bo nic nie robisz, wtedy możesz pomyśleć nad sobą. Myślę, że wiele znaczeń się połączyło w jedno.
R: Przez czas, w którym jesteś dzieckiem, to okres, kiedy dorośli poświęcają człowiekowi najwięcej uwagi.
Kyo: Tak. Przestępcy są zwykle rozpieszczani przez nauczycieli wychowania fizycznego, prawda? Nie byłem rozpieszczany przez żadnego nauczyciela. Nawet gość od wf’u powiedział kiedyś, coś w rodzaju: ‘Coś z tym kolesiem jest nie tak’. I oczywiście nie byłem rozpieszczany przez innych, poważnych nauczycieli. Właściwie nie byłem rozpieszczany w ogóle, ale to było interesujące.
R: Chcesz powiedzieć, że się właściwie z tego cieszyłeś?
Kyo: Oczywiście. Odkąd nie musiałem nic robić na środku klasy, mogłem spokojnie rzeźbić cyrklem na Goku na jednej połowie ławki i Piccolo na drugiej (śmiech) Z tego powodu nie mogę pisać drukiem
R: Odtąd migałeś się od obowiązków? (śmiech)
Kyo: Tak jest (śmiech) Ponieważ rzeźbiłem w mojej ławce. Miałem w niej też dziurę golfową. W środku lekcji robiłem piłki z gliny i grałem w golfa. Także rysowałem komiksy. Kiedy zaczynasz szkołę średnią masz angielski, prawda? Dlaczego tak jest, że rząd zmusza Japończyków by uczyli się angielskiego? Często zastanawiałem się, czy to w porządku jeśli obcokrajowcy uczą się angielskiego? (śmiech) Nawet jeśli bym się uczył, to angielski kompletnie mnie nie interesował. A także gotowanie i historia. Co dobrego wynikło z mojego nauczania? Często myślałem, coś w rodzaju: ‘Kim do diabła jest Oda Nobunaga? Czy to ktoś ważny?. Byłem osobą o właśnie takim nastawieniu.
R: Hahaha. Dla kogoś, kto ciebie słucha są to tylko zabawne historie (śmiech)
Kyo: Jeśli dobrze pamiętam, w drugiej klasie szkoły średniej, miało miejsce wielkie wydarzenie. W mojej klasie była dziewczyna, która siedziała obok mnie, nazywała się, załóżmy, że Aiko, ale….wtedy ją bardzo lubiłem (śmiech) Ta dziewczyna miała na ławce plakat Buck – Tick. Od tego czasu zacząłem się interesować rockiem.
R: Aiko-san jest niezbędna, prawda?
Kyo: Oczywiście (śmiech) W tamtym czasie, wprawdzie miałem pojęcie o metalu, ale raczej na zasadzie: ‘dlaczego jemu te włosy tak sterczą?’ Absolutnie nie interesowałem się muzyką i uważałem, że muzyka pokazywana w TV jest tragiczna. Ale, gdy zobaczyłem plakat Buck-Tick, Sakurai-san wydał mi się niemal, jak postać z anime. To znaczy, lubiłem mangę i anime, prawda? To pasowało do moich zainteresowań. Sakurai-san ma ładną twarz i jest świetny. Jego włosy stoją pionowo, niemal jak ogon pawia. Pomyślałem wtedy, że jest niesamowity! To sprawiło, że zacząłem słuchać muzyki, a moje oczy w końcu otworzyły się i zacząłem dostrzegać kapele.
R: Domyślam się, że to wydarzenie zmieniło twój los?
Kyo: To było coś w rodzaju wewnętrznej rewolucji. Do tej pory nie miałem żadnego celu i kompletnie nie wiedziałem, co chcę w życiu robić.
R: Nie miałeś żadnego zapału?
Kyo: Totalne, absolutne zero. Ale wtedy zacząłem myśleć, że muzycy są niesamowici, że zespół to coś fenomenalnego. Nagle dostałem coś, czego nie mogłem zdobyć nigdy wcześniej, dlatego też zacząłem widzieć tylko tą jedną rzecz.
R: Wydajesz się być osobą, która mimo, iż może nie mieć żadnego życiowego celu, gdy wreszcie coś odnajdzie, to potrafi pokochać to całym sobą i nikt go nie zatrzyma.
Kyo: Właśnie, dlatego przestałem chodzić do szkoły po trzeciej klasie szkoły średniej. Grałem i słuchałem muzyki przez cały czas. Oda Nobunaga nie wie nic na temat kapel.
R: Zacząłeś lubić Buck-Tick bardziej niż Aiko i byłeś osobą, dla której Oda Nobunaga nie miał żadnego sensu.
Kyo: W rzeczy samej. (śmiech) Buck-Tick wizualnie było naprawdę świetne, ale chciałem muzyki, która bardziej by mnie wyrażała. Myślę, że Buck-Tick dobrze się słucha, ale nie jest to muzyka dla mnie. Wtedy dowiedziałem się o istnieniu X. Ich utwory są niesamowicie szybkie, prawda? Byłem nimi niesamowicie zafascynowany i od tamtej pory mój gust muzyczny wyznaczało X-Japan i Buck-Tick.
R: To był moment, kiedy znalazłeś to, czego szukałeś
Kyo: To było niesamowite uczucie. To był mój prywatny Oda Nobunaga ( śmiech)
R: To było, coś w stylu: ‘Przeżyłem 15 lat i odkryłem, kim chcę być’?
Kyo: Dokładnie, to był ten rodzaj uczucia. Siła tego uczucia była bardzo mocna. Nawet moje życie się zmieniło. Cóż, myślę, że powiedziałem, że byłem zmuszony, aby iść do juku, prawda? Między moimi przyjaciółmi, którzy uczęszczali do juku, był facet, który całkiem dobrze znał kapele indies. Ponieważ dość dobrze się kumplowaliśmy, to znałem wiele fajnych zespołów. D’ERLANGER i inne. Od tego czasu stopniowo oswajałem się ze sceną. Nawet zapytałem tego gościa, czy gra w jakiejś kapeli, ale okazało się, iż niestety nie. Ale udało mi się wejść do zespołów.
R: Wtedy Kyoto/Osaka to była Mekka indies
Kyo: Tak, w tym czasie w Kyoto Kamaitachi był wielki. Color także. Jeśli chodzi o rzeczy drugorzędne to Shiimonkii i inni. To był niesamowity okres. Jednak w tamtym czasie bardziej od Free Will wolałem Extacy (śmiech)
R: Nie potrzebowaliśmy tego rodzaju puenty (śmiech)
Kyo: Ale naprawdę słuchałem wszystkiego po trochu. Kupiłem wiele różnych płyt. W pierwszej bądź drugiej klasie szkoły średniej wielu młodych ludzi zaczyna się interesować muzyką. Oczywiście mnie wtedy muzyka kompletnie nie interesowała, ale strasznie chciałem mieć magnetofon, dlatego poprosiłem rodziców, by mi kupili. Wtedy popytałem znajomych, aby polecili mi dobre zespoły, a oni wskazali na Blue Hats i Jiggy, którzy byli bardzo popularni wtedy. Słuchałem ich, owszem, ale specjalnie do mnie nie przemawiali. W połowie trzeciej klasy odkryłem Buck-Tick i X i wreszcie mogłem w pełni wykorzystać mój magnetofon. Ale moi rodzice byli na mnie wściekli. Zafarbowałem swoje włosy na różowo, co przelało czarę goryczy, zaczęli utyskiwać, że się zmieniłem, że się nie uczę, nie pracuję, tylko słucham tego okropieństwa.
R: Zafarbowałeś włosy, kiedy miałeś tylko 15 lat?
Kyo: Coś pomiędzy różem i jeszcze innym kolorem. Nigdy wcześniej nie farbowałem włosów na różne odcienie.
R: Zrobiłeś to, gdy przestałeś chodzić do szkoły?
Kyo: W momencie, gdy kończyłem szkołę stałem się większym pasjonatem. Wcześniej zatrzymałem się na brązowym kolorze. Kiedy zacząłem widzieć złą stronę ludzkości, nie chciałem chodzić do szkoły. Dlatego robiłem różne rzeczy. Pracowałem w takich miejscach jak chłodnia, centrum handlowe, fabryka, mleczarnia. Robiłem tego typu rzeczy. Pracowałem dorywczo i w tym samym miejscu pracowały też kobiety. Z początku było w porządku, ale później zaczęły mówić, że strasznie ciężko pracuję, a ja niekoniecznie chciałem tego słuchać. Nie lubiłem czegoś takiego, więc przestałem tam przychodzić. Nie przyszedłem nawet, aby odebrać moją wypłatę. Pracowałem także w firmie przeprowadzkowej i w fabryce, która szykowała jedzenie dla pracowników centrum handlowego. Razem z kumplem, dziurawiliśmy opakowania, dzięki czemu mogliśmy zjeść to wszystko. Nawet nie myślałem o tym, że sam to przecież pakowałem. Zwykle robiłem takie rzeczy, jak pakowanie lub wysyłka.
R: Nie robiłeś nic niedozwolonego?
Kyo: Owszem, takie rzeczy też się zdarzały (śmiech) Pracowałem w wielu miejscach, ale nigdzie nie poszedłem po własną wypłatę. Właściwie w żadnej nie wytrzymałem dłużej niż miesiąc. Po piekarni moi rodzice rozpoczęli biznes, otwierając sklep meblowy. Ponieważ nie mieliśmy dostarczycieli, to zajmowałem się tym razem z dziadkiem. To chyba była jedyna praca, gdzie dostałem prawdziwą wypłatę. Pomimo tego byli na mnie wściekli.
R: Więc pieniądze na płyty i przyjemności pochodziły z wypłaty?
Kyo: Hmmm… skąd pochodziły? Najprawdopodobniej z portfela rodziców.
R: Wydałeś te pieniądze, aby pójść do klubu?
Kyo: Nie. Nigdy tam nie byłem. Byłem zbyt wstydliwy. Pełno dziewczyn i ja sam.
R: Chociaż spędzałem dużo czasu z dziewczynami w szkole średniej, teraz nagle zaczęło to być krępujące? Ale domyślam się, że dziewczyny w klubie były starsze niż ty
Kyo: Tak. I to było uczucie robienia czegoś po raz pierwszy. Dla mnie, to było jak jechanie do klubu teraz. Również towarzyszy mi uczucie oporu i niechęci. Jednak moi przyjaciele zmusili mnie, abym poszedł. Wylądowaliśmy w Strawberry Fields
R: Dlaczego znów Strawberry Fields?
Kyo: Uwielbiałem wokalistę Fukai-san. W tamtym czasie pracowałem dorywczo w centrum handlowym w Kyoto. Pracowało tam wiele osób, które dodatkowo grywały w zespołach. Wtedy miałem czerwono-blond włosy, więc wzbudzałem zainteresowanie. Jedna z takich kapel zaproponowała mi współprace i w ten sposób zostałem technicznym. Nauczyłem się, jak wygląda życie w zespole. Także jeździłem z nimi w trasy po okolicach. Jeśli dobrze pamiętam zajmowałem się tym około dwóch lat.
R: Pracując jako techniczny?
Kyo: W tym czasie zostałem przedstawiony wielu ludziom i naprawdę dużo się nauczyłem o zespołach. Jak przygotować występ na żywo, jak odpowiednio ustawić perkusję, tego typu techniczne rzeczy. W tym zespole byłem bardziej odpowiedzialny za wygląd sceniczny czło
czwartek, 11 września 2008
Lecca.
Ikoną Japońskiej sceny reagge jest Lecca.Niewiele o niej czyta się w internecie czy prasie. To dlatego, że pomimo wydania już 4 albumów nadal nie przynosi wymiernych profitów Avexowi (tak tak Avex Trax to już niemalże monopolista na rynku muzycznym).
Oto kilka linków do jej PV-ek:
A teraz artykuł całkowicie zerżnięty ze strony 5 Gwiazdkowy. Artykuł jest świetny, interesujący i wnikliwy i dokładny. Spojrzenie Japończyków na chrześcijaństwo. Byłam w szoku lekkim, kiedy to przeczytałam.
"Ateiści nie wątpią na ogół w śmierć Chrystusa — co innego zmartwychwstanie. Dla chrześcijanina sprawa jest oczywista. W Japoniiprzekonania dotyczące Jezusa zahaczają o coś trudnego do określenia.
Głównym źródłem do napisania tego tekstu była wspaniała książka śp. Jolanty Tubielewicz Japonia zmienna czy niezmienna. Autorka, zajmując się wksiążce m.in. problemem podania opowiadającego o wizytach Chrystusa wJaponii, wspomina spotkanie z mieszkańcami wsi Shingo-mura. Pozwolęsobie zacytować fragment.
"Zajechaliśmy na skromny parking w półkolistym wgłębieniu zbocza góry. Na skraju stał biały słup z napisem„grób Chrystusa”. Po drugiej stronie szosy były jakieś budynki, a dalej rozciągały się pola pocięte na równiutkie prostokąty. Z jednego budynku wyszedł starszawy człowiek w słomianym kapeluszu, wsiadł na rower i odjechał. Wyglądał dokładnie tak, jak każdy inny starszawy japoński chłop. Nagano-san wskazał go dyskretnie i powiedział z niepewnymu śmiechem: „To jest właśnie pan Sawaguchi, potomek Chrystusa. Jego ojciec, który umarł wiele lat temu, miał niebieskie oczy, wysoki nos i jasne włosy”. Zapytany bez ogródek, czy wierzy w to, że Chrystus mieszkał w Herai, Nagano-san zawahał się i bąknął, że sam nie wie.Opowiada całą historię, bo to ciekawe i przyciąga turystów do Shingo."
Jak więc widać, przynajmniej część osób powiązanych ze sprawą ma do niej podejście nie religijne, lecz komercyjne. Przy tym wysoki wzrost, jasne włosy i niebieskie oczy raczej nie świadczyłyby o żydowskim pochodzeniu.
Leczskąd wzięła się ta legenda? Trudno dociec, niemniej została ona rozpowszechniona przez coś, co autorka określa literaturą Takenouchi,nazwaną tak od kapłańskiego rodu. Według ww. tekstów jest on starszy od panującej dynastii cesarskiej i dwóch poprzednich, które miały istnieć przed milionami lat. Ot, dowiadujemy się na przykład, że cesarz Takeygayafukiaezu, rozpoczął panowanie 1 637 890 lat po swoim ojcu —całkiem niezła liczba. W historii Japonii rzeczywiście mogły być przypadkiem trzy dynastie, jednak jeśli ktoś chce wierzyć literaturze Takenouchi odnośnie do tych ogromnych przestrzeni czasowych, jego wola.
Prawdziwa historia świata
Główną i najbardziej znaną propagatorką tej legendy oraz paru innych była pani Yamane Kiku, która w swoich książkach objawiała prawdy ukryte przedświatem. Dowodziła ona ponad wszelką wątpliwość, że nauczana w szkoła historia to stek bzdur, natomiast literatura Takenouchi pokazuje rzeczywiste dzieje świata. Popatrzmy na kilka ciekawszych „pewników”opisanych przez jej książki. Przykładowo: Sekai-no seishi, czyli Prawdziwa historia świata, wydana w 1964 roku, to książeczka licząca sobie w wersji japońskiej 251 stron i podzielona na IV części:a)pierwsza: Siedem pokoleń bogów,b) druga: Boscy cesarze — od pierwszegodo dwudziestego piątego pokolenia,c) trzecia: Dynastia cesarza Fukiaezu— od pierwszego do siedemdziesiątego trzeciego pokolenia,d) czwarta: Od cesarza Jimmu do Obecnie Panującego (co, patrząc na datę wydania,oznacza cesarza Showa, czyli Hirohito).Dodajmy do tego aneks na temat obrzędu chodzenia przez ogień Kosoko-taijingu i wstęp nawołujący dopowszechnego pokoju. Powinien być on osiągnięty poprzez studiowanie literatury Takenouchi, ludzie są bowiem braćmi i siostrami, natomiast Japonia to matka wszystkiego.
Niezwykle zajmujące są także inne teorie, np. o Mojżeszu i Romulusie, którzy mieli przybyć do Japonii zapanowania 69. cesarza z dynastii Fukiezu, Kamutaruwaketoyosuki. Żylisobie spokojnie w Japonii 12 lat, po czym Romulus wypada z gry,znikając z kart książki, natomiast o Mojżeszu dowiadujemy się całkiem sporo. Otóż w czasie swej wizyty zakręcił się on wokół cesarskiej córkiimieniem Roma, którą poślubił i miał z nią siódemkę potomków. Umarł po przeżyciu 571 lat, natomiast jego małżonka po 461 latach. Oboje pochowano na górze Hodotsusan, obecnie prefektura Ishikawa. Jego największym wyczynem było jednakże wyrycie w kamieniu Dziesięciu Przykazań, które ofiarował cesarzowi, ten zaś przekazał je świątyni Kosoko-taijingu, którą kieruje rodzina Takenouchi. Pani Yamane zdradza czytelnikom wielką tajemnicę związaną z tym kamieniem. Otóż poszukujego ponoć tajne masońskie stowarzyszenie Żydów, które uważa, że posiadanie kamienia jest kluczem do władania nad światem. Jego członkowie przypuszczają, że ów kamień znajduje się w rękach żydowskich, tymczasem jest to całkowita nieprawda, gdyż przechowują gokapłani Takenouchi. Autorka Prawdziwej historii świata dodaje, iż nieulega chyba wątpliwości, że odkrycie tej tajemnicy stanie się wielkim problemem dla całego świata. Trudno się spierać z tak wyrażoną opinią,nieprawdaż?
Kolorowi ludzie
Inna rzecz,że nie tylko Mojżesz działał w Japonii. Także Siddhārtha Gautama Sakjamuni, Lao-tsy, Konfucjusz, Mahomet. Niezwykle interesujący jest fragment, także związany z Mojżeszem, o ludziach w pięciu kolorach.Zostało bowiem wyjaśnione, że kamień wyryty przez Mojżesza stał się źródłem praw dla ludzi w pięciu barwach: białej, żółtej, niebieskiej,czarnej oraz czerwonej. Tutaj pisarka przeprowadza nowy podział ludzkości, zaliczając np. do ludzi:a) niebieskich: mieszkańców Johannesburga, spośród których wywodzą się ludy Transwal, Natal oraz Kirimane (cokolwiek to oznacza), także lud z Hanoi, z którego pochodzą mieszkańcy Tonkinu i Kambodży,b) czerwonych, których jest całkiem dużo w Afryce, w Ameryce Południowej, Australii etc. (Pani Yamane wymienia tutaj np. ludy Suez-Akaba, Freetown, Konakra oraz Morze Egipskie),c)białych, których jest niewielu. W każdym razie obejmują oni grupę Azja,Syjam, Bangkok oraz Malakka,d) żółtych, do których należą np. Meksykoraz Filadelfia,e) czarnych, czyli Hindusi oraz ludy indoturańskie,przy czym ci ostatni są przy okazji nie tylko czarni, ale także częściowo czerwoni.Nieco trudno się połapać w tym wszystkim. Dodajmy do tego, że istnieją jeszcze ludy niekolorowe, np. Nicea, Mediolan czy Szczecin, także nacje Sfinksów oraz Piramid (Piramidów?). Owe pięć kolorów ludzkości wzięło się natomiast stąd, że cesarz Tsukurinushiyorozuo żyjący setki tysięcy bilionów lat temu miał dzieci właśnie pięciu kolorów.
Autorka przedstawia zresztą na poparcie swoich tez konkretne dowody. Najbardziej uderzyła mnie np. boliwijska figurka drewniana, na której postumencie wyryte są ponoć znaki prastarego pisma japońskiego amekoshine. Zostawił ją ponoć w Boliwii jeden ze starożytnych cesarzy podczas objazdu świata ileś tam milionów lat temu. Jest też portret Czyngis-chana z klasztoru Kulun. Posiada on na piersiach ornament, który autorka utożsamia z herbem Minamoto.Według niej, mongolski władca to nie kto inny, tylko sam Minamoto-noYoshitsune, brat pierwszego shoguna i japoński odpowiednik Zawiszy Czarnego. I dalej mniej więcej w ten sam deseń.
Japoński żywot Chrystusa
KsiążkaSekai-no seishi wspomina zaledwie teorię o śmierci Chrystusa. Prawdziwy popis znajomości tej tematyki pani Yamane dała w innej swej książce zatytułowanej Kirisuto-wa Nihon-de shinde iru, czyli Chrystus umarł w Japonii. Zresztą, nie tylko książka została poświęcona temu faktowi.Ponoć nad rzeką Mabushi istnieje chram shintoistyczny upamiętniający zstąpienie Jezusa na ziemię japońską. Jego grób położony jest natomiast we wsi Shingo, która powstała z połączenia dwóch osad: Herai i Nozawa.Jakże więc przedstawia się życiorys Chrystusa według literatury Takenouchi? Ano mniej więcej tak:
Chrystus urodził się w Judei i poza kilkoma laty spędzonymi w Egipcie mieszkał tam całąmłodość. Kiedy nieco podrósł, udał się do Japonii, gdzie zstąpił na ląd w porcie Hashidate. Uczył się oraz poddawał ascetycznym praktykom pod kierunkiem tutejszych mędrców, a także studiował język i zapoznawał z kulturą w prowincji Etchu. Kiedy miał 33 lata, powrócił do Judei,niosąc przekaz o wspaniałej japońskiej cywilizacji. Właśnie te nauki,stojące w sprzeczności z całą ówczesna wiedzą oraz religią, miały zaprowadzić go na krzyż. Nastąpiła jednak jakaś wymiana więźniów, w rezultacie której Jezusowi udało się uniknąć śmierci, natomiast na krzyżu zawisł jego młodszy brat, Isukiri. Chrystus, chroniąc się przed śmiercią, uszedł z Palestyny. Wraz z grupą uczniów przez Syberię udał się pieszo na Alaskę, która to podróż trwała cztery lata. Niezbyt przy tym wiadomo, jak przedostał się przez Cieśninę Beringa. Stamtąd na statku popłynął do Japonii i po dwudziesto sześcio dniowym rejsie przybił na wyspy w Hachinohe, po czym osiedlił się w Herai. Tam dożył lat stu osiemnastu, znany pod przybranym imieniem Toraitaro Daitengu. Był mężem japońskiej kobiety Miyuko, która urodziła mu 3 córki. Pochowany został na górze Heraidake (Heraiyama). Po czterech latach zaś jego prochy przeniesiono 16 kilometrów na wschód, do miejsca, które jest dzisiaj o znaczone białym słupem.
Według literatury Takenouchi istnieje szereg dowodów na fakt zamieszkania Chrystusa w Japonii. Przykładowo, herb Sawaguchi, stanowiących ponoć rodzinę potomków Chrystusa, to gwiazda. Wprawdzie pięcioramienna, zaś gwiazda Dawida, jak wiadomo, ma sześć ramion, jednak na zadane przez prof.Tubielewicz pytanie oprowadzający ją przewodnik niepewnie odparł: oba herby są gwiazdami, a ilość ramion ma drugorzędne znaczenie. Podobnie ma się sprawa z innymi dowodami, wśród których są prezentowane w miejscowym shiryokanie lalki. Obydwie ubrane są w stroje, któreliteratura Takenouchi uznaje za niezwykle podobne do tych noszonych w Izraelu. Także niektóre miejscowe zwyczaje miał Jezus przeszczepiać z Palestyny.
Szczegółowe życie Chrystusa opisane jest w jego testamencie, który odkryła pani Yamane. Jej wnioski potwierdziła ekipa specjalistów, archeologów, którzy pod światłym kierownictwem miejscowego sołtysa, Sasaki Denjiro, odnaleźli ludzkie szczątki. Należy dodać, że w ich pobliżu znajdowało się buddyjskie miejsce pochówku,niemniej uznano, że fragmenty kości bez wątpienia należą właśnie do Jezusa. Owo badanie archeologiczne miało miejsce w roku 1936 i od tego też czasu istnieje zwyczaj obchodzenia 10 czerwca Kirisuto-matsuri,czyli Święta Chrystusa, stanowiącego dziwną kompilację obrzędów różnych religii połączonych z tańcami bon-odori wokół miejsca pochówku. Trudno stwierdzić, czy zwyczaj ów jest dalej kultywowany, bowiem pisząc książkę Japonia zmienna czy niezmienna, polska profesor kierowała sięswoimi wspomnieniami z lat 70. i 80. Prawdopodobnie jednak tradycja niezamarła, gdyż na stronie http://www.japanfile.com można znaleźć informację o wiosce Shingo-mura. Fragment odnośnika Jesus_in_Japan mówi chyba sam za siebie.
Japonia jest pod wieloma względami krajem niezwykłym, jednak tym razem wydała mi się całkiem normalna. Wystarczyło przypomnieć sobie sporą grupkę europejskich oraz amerykańskich mitomanów piszących od nowa historię świata. Dlaczego Japonia miałaby być pod tym względem inna? Można się podśmiewać z tego typu zjawisk, niemniej interesując się Krajem Kwitnącej Wiśni, pamiętajmy, że także one stanowią fragment japońskiej kultury."
by Łukasz Klyta
Oto kilka linków do jej PV-ek:
Shopping
Lie&Wine
Watashi no Rireki Sho
LITTLE MS SUNSHINE
What a girl can do
A teraz artykuł całkowicie zerżnięty ze strony 5 Gwiazdkowy. Artykuł jest świetny, interesujący i wnikliwy i dokładny. Spojrzenie Japończyków na chrześcijaństwo. Byłam w szoku lekkim, kiedy to przeczytałam.
"Ateiści nie wątpią na ogół w śmierć Chrystusa — co innego zmartwychwstanie. Dla chrześcijanina sprawa jest oczywista. W Japoniiprzekonania dotyczące Jezusa zahaczają o coś trudnego do określenia.
Głównym źródłem do napisania tego tekstu była wspaniała książka śp. Jolanty Tubielewicz Japonia zmienna czy niezmienna. Autorka, zajmując się wksiążce m.in. problemem podania opowiadającego o wizytach Chrystusa wJaponii, wspomina spotkanie z mieszkańcami wsi Shingo-mura. Pozwolęsobie zacytować fragment.
"Zajechaliśmy na skromny parking w półkolistym wgłębieniu zbocza góry. Na skraju stał biały słup z napisem„grób Chrystusa”. Po drugiej stronie szosy były jakieś budynki, a dalej rozciągały się pola pocięte na równiutkie prostokąty. Z jednego budynku wyszedł starszawy człowiek w słomianym kapeluszu, wsiadł na rower i odjechał. Wyglądał dokładnie tak, jak każdy inny starszawy japoński chłop. Nagano-san wskazał go dyskretnie i powiedział z niepewnymu śmiechem: „To jest właśnie pan Sawaguchi, potomek Chrystusa. Jego ojciec, który umarł wiele lat temu, miał niebieskie oczy, wysoki nos i jasne włosy”. Zapytany bez ogródek, czy wierzy w to, że Chrystus mieszkał w Herai, Nagano-san zawahał się i bąknął, że sam nie wie.Opowiada całą historię, bo to ciekawe i przyciąga turystów do Shingo."
Jak więc widać, przynajmniej część osób powiązanych ze sprawą ma do niej podejście nie religijne, lecz komercyjne. Przy tym wysoki wzrost, jasne włosy i niebieskie oczy raczej nie świadczyłyby o żydowskim pochodzeniu.
Leczskąd wzięła się ta legenda? Trudno dociec, niemniej została ona rozpowszechniona przez coś, co autorka określa literaturą Takenouchi,nazwaną tak od kapłańskiego rodu. Według ww. tekstów jest on starszy od panującej dynastii cesarskiej i dwóch poprzednich, które miały istnieć przed milionami lat. Ot, dowiadujemy się na przykład, że cesarz Takeygayafukiaezu, rozpoczął panowanie 1 637 890 lat po swoim ojcu —całkiem niezła liczba. W historii Japonii rzeczywiście mogły być przypadkiem trzy dynastie, jednak jeśli ktoś chce wierzyć literaturze Takenouchi odnośnie do tych ogromnych przestrzeni czasowych, jego wola.
Prawdziwa historia świata
Główną i najbardziej znaną propagatorką tej legendy oraz paru innych była pani Yamane Kiku, która w swoich książkach objawiała prawdy ukryte przedświatem. Dowodziła ona ponad wszelką wątpliwość, że nauczana w szkoła historia to stek bzdur, natomiast literatura Takenouchi pokazuje rzeczywiste dzieje świata. Popatrzmy na kilka ciekawszych „pewników”opisanych przez jej książki. Przykładowo: Sekai-no seishi, czyli Prawdziwa historia świata, wydana w 1964 roku, to książeczka licząca sobie w wersji japońskiej 251 stron i podzielona na IV części:a)pierwsza: Siedem pokoleń bogów,b) druga: Boscy cesarze — od pierwszegodo dwudziestego piątego pokolenia,c) trzecia: Dynastia cesarza Fukiaezu— od pierwszego do siedemdziesiątego trzeciego pokolenia,d) czwarta: Od cesarza Jimmu do Obecnie Panującego (co, patrząc na datę wydania,oznacza cesarza Showa, czyli Hirohito).Dodajmy do tego aneks na temat obrzędu chodzenia przez ogień Kosoko-taijingu i wstęp nawołujący dopowszechnego pokoju. Powinien być on osiągnięty poprzez studiowanie literatury Takenouchi, ludzie są bowiem braćmi i siostrami, natomiast Japonia to matka wszystkiego.
Niezwykle zajmujące są także inne teorie, np. o Mojżeszu i Romulusie, którzy mieli przybyć do Japonii zapanowania 69. cesarza z dynastii Fukiezu, Kamutaruwaketoyosuki. Żylisobie spokojnie w Japonii 12 lat, po czym Romulus wypada z gry,znikając z kart książki, natomiast o Mojżeszu dowiadujemy się całkiem sporo. Otóż w czasie swej wizyty zakręcił się on wokół cesarskiej córkiimieniem Roma, którą poślubił i miał z nią siódemkę potomków. Umarł po przeżyciu 571 lat, natomiast jego małżonka po 461 latach. Oboje pochowano na górze Hodotsusan, obecnie prefektura Ishikawa. Jego największym wyczynem było jednakże wyrycie w kamieniu Dziesięciu Przykazań, które ofiarował cesarzowi, ten zaś przekazał je świątyni Kosoko-taijingu, którą kieruje rodzina Takenouchi. Pani Yamane zdradza czytelnikom wielką tajemnicę związaną z tym kamieniem. Otóż poszukujego ponoć tajne masońskie stowarzyszenie Żydów, które uważa, że posiadanie kamienia jest kluczem do władania nad światem. Jego członkowie przypuszczają, że ów kamień znajduje się w rękach żydowskich, tymczasem jest to całkowita nieprawda, gdyż przechowują gokapłani Takenouchi. Autorka Prawdziwej historii świata dodaje, iż nieulega chyba wątpliwości, że odkrycie tej tajemnicy stanie się wielkim problemem dla całego świata. Trudno się spierać z tak wyrażoną opinią,nieprawdaż?
Kolorowi ludzie
Inna rzecz,że nie tylko Mojżesz działał w Japonii. Także Siddhārtha Gautama Sakjamuni, Lao-tsy, Konfucjusz, Mahomet. Niezwykle interesujący jest fragment, także związany z Mojżeszem, o ludziach w pięciu kolorach.Zostało bowiem wyjaśnione, że kamień wyryty przez Mojżesza stał się źródłem praw dla ludzi w pięciu barwach: białej, żółtej, niebieskiej,czarnej oraz czerwonej. Tutaj pisarka przeprowadza nowy podział ludzkości, zaliczając np. do ludzi:a) niebieskich: mieszkańców Johannesburga, spośród których wywodzą się ludy Transwal, Natal oraz Kirimane (cokolwiek to oznacza), także lud z Hanoi, z którego pochodzą mieszkańcy Tonkinu i Kambodży,b) czerwonych, których jest całkiem dużo w Afryce, w Ameryce Południowej, Australii etc. (Pani Yamane wymienia tutaj np. ludy Suez-Akaba, Freetown, Konakra oraz Morze Egipskie),c)białych, których jest niewielu. W każdym razie obejmują oni grupę Azja,Syjam, Bangkok oraz Malakka,d) żółtych, do których należą np. Meksykoraz Filadelfia,e) czarnych, czyli Hindusi oraz ludy indoturańskie,przy czym ci ostatni są przy okazji nie tylko czarni, ale także częściowo czerwoni.Nieco trudno się połapać w tym wszystkim. Dodajmy do tego, że istnieją jeszcze ludy niekolorowe, np. Nicea, Mediolan czy Szczecin, także nacje Sfinksów oraz Piramid (Piramidów?). Owe pięć kolorów ludzkości wzięło się natomiast stąd, że cesarz Tsukurinushiyorozuo żyjący setki tysięcy bilionów lat temu miał dzieci właśnie pięciu kolorów.
Autorka przedstawia zresztą na poparcie swoich tez konkretne dowody. Najbardziej uderzyła mnie np. boliwijska figurka drewniana, na której postumencie wyryte są ponoć znaki prastarego pisma japońskiego amekoshine. Zostawił ją ponoć w Boliwii jeden ze starożytnych cesarzy podczas objazdu świata ileś tam milionów lat temu. Jest też portret Czyngis-chana z klasztoru Kulun. Posiada on na piersiach ornament, który autorka utożsamia z herbem Minamoto.Według niej, mongolski władca to nie kto inny, tylko sam Minamoto-noYoshitsune, brat pierwszego shoguna i japoński odpowiednik Zawiszy Czarnego. I dalej mniej więcej w ten sam deseń.
Japoński żywot Chrystusa
KsiążkaSekai-no seishi wspomina zaledwie teorię o śmierci Chrystusa. Prawdziwy popis znajomości tej tematyki pani Yamane dała w innej swej książce zatytułowanej Kirisuto-wa Nihon-de shinde iru, czyli Chrystus umarł w Japonii. Zresztą, nie tylko książka została poświęcona temu faktowi.Ponoć nad rzeką Mabushi istnieje chram shintoistyczny upamiętniający zstąpienie Jezusa na ziemię japońską. Jego grób położony jest natomiast we wsi Shingo, która powstała z połączenia dwóch osad: Herai i Nozawa.Jakże więc przedstawia się życiorys Chrystusa według literatury Takenouchi? Ano mniej więcej tak:
Chrystus urodził się w Judei i poza kilkoma laty spędzonymi w Egipcie mieszkał tam całąmłodość. Kiedy nieco podrósł, udał się do Japonii, gdzie zstąpił na ląd w porcie Hashidate. Uczył się oraz poddawał ascetycznym praktykom pod kierunkiem tutejszych mędrców, a także studiował język i zapoznawał z kulturą w prowincji Etchu. Kiedy miał 33 lata, powrócił do Judei,niosąc przekaz o wspaniałej japońskiej cywilizacji. Właśnie te nauki,stojące w sprzeczności z całą ówczesna wiedzą oraz religią, miały zaprowadzić go na krzyż. Nastąpiła jednak jakaś wymiana więźniów, w rezultacie której Jezusowi udało się uniknąć śmierci, natomiast na krzyżu zawisł jego młodszy brat, Isukiri. Chrystus, chroniąc się przed śmiercią, uszedł z Palestyny. Wraz z grupą uczniów przez Syberię udał się pieszo na Alaskę, która to podróż trwała cztery lata. Niezbyt przy tym wiadomo, jak przedostał się przez Cieśninę Beringa. Stamtąd na statku popłynął do Japonii i po dwudziesto sześcio dniowym rejsie przybił na wyspy w Hachinohe, po czym osiedlił się w Herai. Tam dożył lat stu osiemnastu, znany pod przybranym imieniem Toraitaro Daitengu. Był mężem japońskiej kobiety Miyuko, która urodziła mu 3 córki. Pochowany został na górze Heraidake (Heraiyama). Po czterech latach zaś jego prochy przeniesiono 16 kilometrów na wschód, do miejsca, które jest dzisiaj o znaczone białym słupem.
Według literatury Takenouchi istnieje szereg dowodów na fakt zamieszkania Chrystusa w Japonii. Przykładowo, herb Sawaguchi, stanowiących ponoć rodzinę potomków Chrystusa, to gwiazda. Wprawdzie pięcioramienna, zaś gwiazda Dawida, jak wiadomo, ma sześć ramion, jednak na zadane przez prof.Tubielewicz pytanie oprowadzający ją przewodnik niepewnie odparł: oba herby są gwiazdami, a ilość ramion ma drugorzędne znaczenie. Podobnie ma się sprawa z innymi dowodami, wśród których są prezentowane w miejscowym shiryokanie lalki. Obydwie ubrane są w stroje, któreliteratura Takenouchi uznaje za niezwykle podobne do tych noszonych w Izraelu. Także niektóre miejscowe zwyczaje miał Jezus przeszczepiać z Palestyny.
Szczegółowe życie Chrystusa opisane jest w jego testamencie, który odkryła pani Yamane. Jej wnioski potwierdziła ekipa specjalistów, archeologów, którzy pod światłym kierownictwem miejscowego sołtysa, Sasaki Denjiro, odnaleźli ludzkie szczątki. Należy dodać, że w ich pobliżu znajdowało się buddyjskie miejsce pochówku,niemniej uznano, że fragmenty kości bez wątpienia należą właśnie do Jezusa. Owo badanie archeologiczne miało miejsce w roku 1936 i od tego też czasu istnieje zwyczaj obchodzenia 10 czerwca Kirisuto-matsuri,czyli Święta Chrystusa, stanowiącego dziwną kompilację obrzędów różnych religii połączonych z tańcami bon-odori wokół miejsca pochówku. Trudno stwierdzić, czy zwyczaj ów jest dalej kultywowany, bowiem pisząc książkę Japonia zmienna czy niezmienna, polska profesor kierowała sięswoimi wspomnieniami z lat 70. i 80. Prawdopodobnie jednak tradycja niezamarła, gdyż na stronie http://www.japanfile.com można znaleźć informację o wiosce Shingo-mura. Fragment odnośnika Jesus_in_Japan mówi chyba sam za siebie.
Japonia jest pod wieloma względami krajem niezwykłym, jednak tym razem wydała mi się całkiem normalna. Wystarczyło przypomnieć sobie sporą grupkę europejskich oraz amerykańskich mitomanów piszących od nowa historię świata. Dlaczego Japonia miałaby być pod tym względem inna? Można się podśmiewać z tego typu zjawisk, niemniej interesując się Krajem Kwitnącej Wiśni, pamiętajmy, że także one stanowią fragment japońskiej kultury."
by Łukasz Klyta
wtorek, 9 września 2008
Dir en Grey - Glass skin PV.
Nowe PV jest super, podoba mi się piosenka, na razie nie mogę znaleźć tłumaczenia, ale później je dokleję ;)
Dodaję jeszcze linki do albumów, które chłopaki wydali z okazji dekady istnienia zespołu.
Dir en grey - DECADE 1998-2002 DISC 1
Dir en grey - DECADE 1998-2002 DISC 2
Dir en grey - DECADE 2003-2007
Ja już ściągnęłam, polecam każdemu ;)
Dodaję jeszcze linki do albumów, które chłopaki wydali z okazji dekady istnienia zespołu.
Dir en grey - DECADE 1998-2002 DISC 1
Dir en grey - DECADE 1998-2002 DISC 2
Dir en grey - DECADE 2003-2007
Ja już ściągnęłam, polecam każdemu ;)
poniedziałek, 8 września 2008
Miyavi-ciekawostki.
Pogrzebałam, znalazłam, przetłumaczyłam.
Miyavi pisze, aranżuje i wykonuje i produkuje swoją własną muzykę.
Aczkolwiek, ostatnio pozwalał sobie pomagać w aranżacjach.
Miyavi ma matkę, ojca oraz młodszą siostrę. Jest także blisko ze swoją babcią.
(Neo vol.002 i inne)
Oboje jego dziadkowie z jednej strony są 100% Koreańczykami, co czyni naszego gitarzystę w połowie Koreańczykiem.
(Arena37°C Dec. 2005 i inne)
Jego prawdziwe nazwisko brzmi Ishihara, chociaż nazwisko jego dziadka brzmiało Lee, do czasu kiedy je zmienił.
Miyavi jako nastolatek był piłkarzem, ale z powodu kontuzji musiał zaprzestać trenować i zaczął grać i pisać muzykę. (o ile dobrze pamiętam do w wieku lat 15 [3 klasa Junior High School]) *dop. DeGunia
Raz Miyavi miał plany by uraczyć swoją obecnością zlot par w USA w 2004 roku, ale nie mógł
z powodu choroby technika. (jak boga kocham, nie wiem o co chodzi)*dop DeGunia
Miyavi w 2003 roku zaczął rzucać palenie i wiele razy widzieliśmy go z Paipo (to ta plastikowa rureczka a'la papierosek), która pomaga w zwalczaniu nałogu tytoniowego.
Miyavi mówi, że nie chodzi na zakuoy często, ponieważ jego ciuchy są raczej prezentami od fanów albo z sesji zdjęciowych.
(LFX October 4th, 2005 oraz inne źródła)
Nawet jego ukochana czarna gitara akustyczna była prezentem.
Miyavi skomentował swoje tatuaże następująco: "To jest przemowa w buddyjskiej literaturze
o tematyce filozoficznej. Chcę spędzić resztę mojego życia na poszukiwaniach odpowiedzi
mojego serca".
(AIUEO Taiwan May 2004)
Miyavi pisze, aranżuje i wykonuje i produkuje swoją własną muzykę.
Aczkolwiek, ostatnio pozwalał sobie pomagać w aranżacjach.
Miyavi ma matkę, ojca oraz młodszą siostrę. Jest także blisko ze swoją babcią.
(Neo vol.002 i inne)
Oboje jego dziadkowie z jednej strony są 100% Koreańczykami, co czyni naszego gitarzystę w połowie Koreańczykiem.
(Arena37°C Dec. 2005 i inne)
Jego prawdziwe nazwisko brzmi Ishihara, chociaż nazwisko jego dziadka brzmiało Lee, do czasu kiedy je zmienił.
Miyavi jako nastolatek był piłkarzem, ale z powodu kontuzji musiał zaprzestać trenować i zaczął grać i pisać muzykę. (o ile dobrze pamiętam do w wieku lat 15 [3 klasa Junior High School]) *dop. DeGunia
Raz Miyavi miał plany by uraczyć swoją obecnością zlot par w USA w 2004 roku, ale nie mógł
z powodu choroby technika. (jak boga kocham, nie wiem o co chodzi)*dop DeGunia
Miyavi w 2003 roku zaczął rzucać palenie i wiele razy widzieliśmy go z Paipo (to ta plastikowa rureczka a'la papierosek), która pomaga w zwalczaniu nałogu tytoniowego.
Miyavi mówi, że nie chodzi na zakuoy często, ponieważ jego ciuchy są raczej prezentami od fanów albo z sesji zdjęciowych.
(LFX October 4th, 2005 oraz inne źródła)
Nawet jego ukochana czarna gitara akustyczna była prezentem.
Miyavi skomentował swoje tatuaże następująco: "To jest przemowa w buddyjskiej literaturze
o tematyce filozoficznej. Chcę spędzić resztę mojego życia na poszukiwaniach odpowiedzi
mojego serca".
(AIUEO Taiwan May 2004)
piątek, 5 września 2008
Namie Amuro. "Nana" - anime
Namie Amuro (ur. 20 września 1977) - japońska gwiazda muzyki pop z Okinawy. Jest jedną z najpopularniejszych piosenkarek w Japonii z 29 milionami sprzedanych płyt. Namie Amuro debiutowała w zespole Super Monkey's. W 1996 roku rozpoczęła karierę jako solowa piosenkarka. Przez prasę japońską Amuro nazywana jest Queen of J-pop (Królowa J-popu).
CZYTAJ WIĘCEJ...
Wikipedia opisuje ją dosyć szczegółowo.
Spodobała mi się ta panna. Raz, że nie ma słodkiego cukierkowego looku (przynajmniej już nie), to jeszcze rpbi muzykę, którą uwielbiam mianowicie R'n'B.
Namie Amuro Suite Chic Feat Ai Japanese Song
Amuro Namie Can't Sleep, Can't Eat, I'm Sick LIVE
Zaczęłam się troszeczkę interesować też innymi gatunkami muzycznymi w Japonii.
Tutaj przykład całkiem dobrego hip hopu.
JAPANESE RAP STA -ON BOOT STREET-
Na jakiejś stronie znalazłam link do filmu "Nana". Jest to anime, ale posiada świetną ścieżkę dźwiękową. Jeśli ktoś potrafi strawić język angielski w wersji japońskiej (bardzo śmiesznie czasami wymawiają słowa) to gorąco polecam ;)
NANA
czwartek, 4 września 2008
Ayu na poprawę humoru. The Gazette - konkretniej.
Znalazłam to w necie i się nieźle uśmiałam :D
Ayu-konkurs w jedzeniu czegoś
Ayu-bokserka
Ayu-reklama czekoladowych cukierków
Ayu-comercial mix
WYWIAD - 09.04.2008
"Rozpacz może być przyjemnością" czy "nawet bolesna rana może być piękna" to słowa z piosenek the GazettE.Połącznie pasjonującego brzmienia, żywej melodii i tekstu wykracza pozakategorię prostych piosenek o miłości. Na ich nowym singlu Gurenzostał ukazany ich ateizm. Wielu ludzi widziało ich reklamę dla firmyjubilerskiej, GEMCEREY. Poprosiliśmy członków zespołu, by opowiedzielinam jak powstawała ich nowa piosenka.
Widziałem reklamę (GEMCEREY), w której pojawiło się the GazettE.
Ruki: Widziałem ją trzy razy... w telewizji. Przyjąłem to ze spokojem.
Nie musisz podchodzić do tego z takim dystansem. (śmiech)
Uruha: Największe wrażenie robi Ruki gdy mówi "Noszone przez the GazettE". (śmiech)
Tak, masz rację. (śmiech) Swoją drogą, słyszałem, że produkcja Guren była trudna i postanowiliście zrobić mastering w Nowym Yorku.
Aoi: Tym razem byłem tam sam.
Dlaczego tam poleciałeś?
Aoi: Cóż, powiedziałem, że chcę tam lecieć, bo czułem, żepowinienem to zrobić. Nikt nie miał nic przeciwko, więc udałem się doNowego Yorku. Nigdy jeszcze nie byłem tam sam.
Kiedy w zeszłym roku pracowaliście nad swoim ostatnim albumem, Ruki i Aoi polecieli razem. Zostało trzech członków zespołu, którzy jeszcze tam nie byli.
Ruki: Wszyscy powiedzieli "możesz lecieć", ale ja zastanawiałem się czy to na pewno w porządku.
Kai: Jeśli mogłoby polecieć dwoje ludzi byłoby świetnie, ale tym razem mogła polecieć tylko jedna osoba. (uśmiech)
Reita: Nie byłoby łatwo gdybym poleciał tam sam! Poza tym i tak nie mogłem, bo byłem przeziębiony. (śmiech)
Nie mieliście pomysłu na to, by zrobić mastering tak jak robi się go w Nowym Yorku?
Aoi: Nie mogliśmy tego zrobić tak jak chcieliśmy w Japonii. Brzmienie nie zmieniłoby się, gdybyśmy zrobili to tutaj.
Czyli brzmienie zmienia się kiedy robicie mastering w Nowym Yorku?
Aoi: Tak, jest o wiele lepszy. Możesz w to nie wierzyć, ale w tym studiu nagrywa się niemal tylko japońską muzykę!
Albumy, które były tam robione są wywieszone na ścianie, tak?
Aoi: Tak. Od pierwszej do ostatniej płyty, wszystkie tam są. (śmiech)
Teraz chciałbym porozmawiać o waszym singlu. Kiedy przeprowadzałem zeszłej jesieni wywiad z Rukim (Zy 37), powiedział, że następne wydawnictwo będzie całkiem ciężkie.
Ruki: Powiedziałem tak.
Aoi: Kiedy to było?
W okolicach września. Przypomina to początkowe the GazettE. Czy właśnie taki był wasz zamiar?
Ruki: Cóż, to prawda, ale nie do końca. Może po prostu ostatnim razem za dużo powiedziałem. (śmiech)
Dalsza część wywiadu znajduje się w 39 numerze Zy.
Widzę tylko ludzi...?
Accident - Opowiedz o wypadku podczas koncertu, który pozostawił jakieś wrażenie.
Kabel od mikrofonu Uruhy.
Activ - Kto jest najaktywnieszym członkiem zespołu? Podaj powód.
Nn~
Alarm - Uważasz, że pobudki są dobre? Co robisz zaraz po przebudzeniu?
Są złe. Palę.
Appeal - Apel [słówko] do fanów.
Musicie przyjść i zobaczyć nas na żywo.
Ruki: Małpa, Uruha: Zebra, Aoi: Wiewiórka, Reita: Kaczka, Kai: Niedźwiedź [is good! (śmiech)]
Accident - Opowiedz o wypadku podczas koncertu, który pozostawił jakieś wrażenie.
Spadłem z krzesła i rozwaliłem całą perkusję.
Activ - Kto jest najaktywnieszym członkiem zespołu? Podaj powód.
Ruki: kiedy pomyślę o jego zachowaniu!
Alarm - Uważasz, że pobudki są dobre? Co robisz zaraz po przebudzeniu?
Myślę, że są dobre! Zakładam skarpetki! [LOOOOOL!!!! xDDD - dop. Sasame]
Appeal - Apel [słówko] do fanów.
Jesteśmy [zespół] jednym!
Fuji Safari Park
Accident - Opowiedz o wypadku podczas koncertu, który pozostawił jakieś wrażenie.
Spadełem [ze sceny], Uruha chciał mnie obejrzeć.
Activ - Kto jest najaktywnieszym członkiem zespołu? Podaj powód.
Nie znam znaczenia słowa "Activ"...
Alarm - Uważasz, że pobudki są dobre? Co robisz zaraz po przebudzeniu?
Pobudki są dobrym sposobem na wstawanie, ale jeśli miałbyś kogoś pilnie obudzić, nie jestem pewien, czy byłby to dobry sposób.
Appeal - Apel [słówko] do fanów.
Szykujcie się!
Rozentuzjazmowany tłum wypełnił już Travastię kiedy udaliśmy się zakulisy w celu przeprowadzenia rozmowy. W obliczu licznych zaplanowanychwywiadów członkowie zespołu podzielili się obowiązkami i w ten sposóbprzyszło nam się spotkać z Aoim i Reitą, już w kostiumach i makijażu. Pozostała tylko godzina do koncertu.
Mimo napiętej atmosfery, obaj muzycy byli pełni entuzjazmu, a Aoi brzdąkał nonszalancko na gitarze.
Reita: (po angielsku) Witajcie, nazywam się Kai. (śmiech)
Aoi: (po angielsku) On kłamie! Ja jestem Aoi.
Witamy, jesteśmy z Jmusic Europa. Dziękujemy za możliwość przeprowadzenia tego wywiadu.
Reita & Aoi: (po angielsku) Miło nam was poznać. Dziękujemy.
Jak idzie wasza trasa po Europie? Jesteście już zmęczeni?
Aoi: Trasa jest świetna. Przyszło tylu ludzi i jesteśmy coraz bardziej niecierpliwi przed każdym koncertem.
Podoba wam się Finlandia? Zwiedziliście coś?
Reita: Wasz kraj jest bardzo piękny i egzotyczny. Byliśmy tylkocoś zjeść i zrobić zakupy. Jeśli chodzi o mnie, wielu fanów mnierozpoznało i musiałem zaimprowizować małą sesję autografową.
Aoi: (smutnym tonem) Mnie nikt nie rozpoznał! (śmiech)
Aoi, ty i Uruha obaj gracie solówki na gitarze w waszych piosenkach. Czy jest między wami rywalizacja?
Aoi: (śmiech) Rzecz jasna nie ma żadnej rywalizacji, bo przede wszystkim współpracujemy jako zespół. Uruhagra solówki w piosenkach, które lubi, które są dla niego w jakiś sposóbszczególne i vice versa. W wielu piosenkach obaj mamy solówki.
NIL i STACKED RUBBISH to bardzo różne albumy. Czy mamy sięspodziewać kolejnej zmiany w przyszłości, czy też osiągnęliście jużswój ostateczny styl?
Reita: Nigdy nie wiadomo, co się stanie w przyszłości, wszystkojest możliwe. Trudno więc powiedzieć. Nie chcemy się zamykać w jakiejśkategorii. Wolimy tworzyć muzykę w takim stylu, w jakim nam pasuje wdanym momencie. Nasz obecny styl najlepiej odzwierciedla to, jacyobecnie jesteśmy.
Jaki jest związek między waszymi teledyskami i piosenkami?
Reita: Nasze piosenki prawie nigdy nie wiążą się z teledyskami.
Aoi: Teledyski rzadko są zależne od tekstów piosenek. Chcemyzostawić miejsce na wyobraźnię fanów. Teledyski, które odpowiadająpiosenkom są, moim zdaniem, dosyć bezsensowne. Prawie zawsze niszcząskojarzenia, jakie się miało słuchając samej muzyki.
Teraz, kiedy jesteście już przy końcu europejskiej trasy, czymożecie nam powiedzieć o swoich wrażeniach w kwestii barierykulturalnej i językowej?
Reita: Nie odczuwaliśmy problemów w trakcie koncertów. To bezznaczenia, w jakim kraju gramy, bo spotkanie z fanami zawsze sprawianam przyjemność. W czasie koncertów komunikujemy się za pomocą muzyki igestów, niekoniecznie słów. (śmiech) Bariera pojawia się dopiero, kiedyprzychodzimy do hotelu, albo idziemy do sklepu. Tam nietrudno oproblemy…
Czy jest coś szczególnego, co zauważyliście u europejskich fanów?
Aoi: Wydaje mi się, że fani w Europie są znacznie bardziejuprzejmi w czasie koncertów. Z tego, co mogłem zobaczyć, ustawiają siębardzo wcześnie w kolejce, żeby nie było żadnych problemów. A kiedykoncert się zaczyna, nagle nabierają mnóstwo energii.
Czy fani europejscy i japońscy mogliby się czegoś od siebie nauczyć?
(obaj się śmieją)
Aoi: Wiecie... (wystukuje rytm) GAZETTO! GAZETTO! GAZETTO! (śmiech)
Reita: Kiedy to słyszymy w Europie, niecierpliwimy się aadrenalina wzrasta jeszcze kiedy jesteśmy za kulisami. Fani japońscytak nie skandują. W Japonii koncert zaczyna się w momencie, kiedywychodzimy na scenę.
Wasi fani zastanawiają się, czy jesteście teraz major, czy wciąż zespołem indies. Możecie powiedzieć, jak to właściwie jest?
Reita: Tak naprawdę... (śmiech) ...ani jednym ani drugim.
Aoi: Nie mogę zrozumieć zespołów i ludzi, dla których to takieważne. Nigdy się nie martwiliśmy różnicą pomiędzy major a indies, bonajważniejsza dla nas jest nasza muzyka i to, jak ją tworzymy. Jesteśmypo prostu the Gazette i każdy może nas widzieć, jak mu się podoba. Dla nas to żadna różnica.
Kiedy komponujecie utwory, można powiedzieć, że na pierwszym miejscusą podstawy teoretyczne, czy uczucia, jakie ze sobą niesie melodia?
Aoi: Osobiście, nie przywiązuję za bardzo wagi do teorii.Szczerze powiedziawszy, nigdy się jej nie uczyłem. Melodia jestpierwszą rzeczą, która przychodzi mi do głowy i udoskonalam ją, ażznajdę to, czego szukam. Nic więcej nie trzeba.
Niektóre zespoły indies mają styl bardzo podobny do waszego. Co o tym sądzicie?
Reita: Nie zajmujemy się innymi zespołami.
Aoi: Wydaje mi się, że jesteśmy oryginalni dzięki naszymosobowościom, tak muzycznie, jak i jeśli chodzi o styl. Nieinteresujemy się innymi zespołami, więc nie zwracamy na to uwagi…
Ale jednak ucieszylibyście się, gdybyście spotkali zespół, który zainspirowaliście?
Aoi: Oczywiście! Zawsze uważałem, że byłoby fantastycznie, gdybyto, co robimy, stało się inspiracją dla innych, czy to dla fanów, czydla innych zespołów.
Ten koncert kończy waszą trasę. Co zamierzacie robić po powrocie do Japonii?
Reita: Mamy kolejną trasę, która zaczyna się w listopadzie itrwa aż do maja. Nie zastanawialiśmy się jeszcze, co będziemy robićpotem.
W waszych piosenkach pojawia się coraz więcej tekstów po angielsku.Używacie różnych języków ze względu na brzmienie, czy zależnie od tego,co chcecie wyrazić?
Reita: Ruki pisze teksty w języku, który najbardziej muodpowiada. Wymowa w tych dwóch językach jest tak różna, że na przykładniektórych dźwięków nie byłby w stanie zaśpiewać po angielsku, nawetgdyby chciał. (śmiech)
Co zainspirowało wasz obecny styl?
Reita: Zawsze myślimy o wyimaginowanej osobie, która nazywa się the Gazette i o tym, jak ta osoba wygląda w danym momencie.
Aoi: Kiedy już mamy podstawową ideę, każdy dopasowuje ją do swojego własnego stylu. W efekcie końcowym, wszyscy wyglądamy jak the Gazette, ale różnimy się naszymi osobistymi elementami.
Czy jesteście przyjaciółmi poza pracą? Widujecie się w wolnym czasie?
Aoi: Jesteśmy jak bliska rodzina i widujemy się tak często, że jeśli już mamy jakieś wakacje, wolimy generalnie spędzać je osobno.
Dziękujemy za ten wywiad i życzymy udanego koncertu.
Reita: Dziękujemy.
Aoi: (po angielsku) Jesteście najlepsi. (śmiech)
The GazettE - Kyomu No Owari Hakozume No Mokushi LIVE
TOUR 2007-2008 STACKED RUBBISH GRAND FINALE [REPEATED COUNTLESS ERROR]
WYWIAD - 23.08.2006 (W Niemczech)Relacja z konferencji prasowej z zespołem Gazette przeprowadzonej na dzień przed pierwszym z dwóch koncertów w Niemczech.
Oto reportaż z konferencji prasowej z The GazettE, która odbyła się w Bonn w piątek 28 lipca 2006.
- Koncerty w nadchodzący weekend będą waszymi pierwszymi występami poza Azją. Jesteście zdenerwowani?
Kai: Oczywiście, że jesteśmy.
- Niedawno zmieniliście nazwę zespołu z 'gazette' na 'The GazettE'. Jaka była tego przyczyna?
Ruki: Powód był czysto wizualny. Pisownia 'The GazettE' ma za zadanie wywierać na obserwatorze wrażenie logo.
- Jak powstają piosenki The GazettE?
Ruki: Na początku komponujemy utwory, a potem ja piszę teksty.
- Kiedy zacznie się wasza następna trasa koncertowa po Europie?
(wszyscy się śmieją)
Ruki: Ogłosimy to następnym razem.
Kai: Bardzo chciałbym znowu wystąpić w Niemczech.
- Który z członków zespołu pisze teksty piosenek i skąd czerpie inspirację? Jakiś konkretny przykład?
Ruki (podnosi rękę): Ja piszę teksty. Często inspirują mniesmutne rzeczy o których słyszę w wiadomościach, takie jak wojna czymorderstwa. Piosenką, która wyraża tego typu uczucia jest np. 'Saraba'z albumu 'Disorder'. Ale odnosi się ona raczej do lokalnej sytuacji wJaponii.
- Co ma wpływ na waszą muzykę?
Aoi: Nie ma jakiś konretnych wpływów. Wszystko zależy od gustów każdego z członków zespołu. Każdy dodaje coś od siebie.
- Wasz pierwszy koncert poza Azją odbywa się w Niemczech. Dlaczego akurat tutaj?
Ruki: Nie mamy jakiegoś konkretnego powodu.
Kai: Chcielibyśmy zagrać w każdym kraju na świecie, pokazać nasz styl wszystkim.
- Kto jest waszymi muzycznymi i artystycznymi idolami?
Aoi: Zanim założyliśmy The GazettE słuchaliśmy zespołów z japońskiej sceny rockowej, takich jak X Japan czy Luna Sea.
- Czy są jacyś zachodni muzycy których uznajecie za idoli?
Ruki (zastanawia się ale w końcu nic nie mówi)
(wszyscy się smieją)
Aoi (pytająco): Helloween?
- Skąd wzięła się nazwa 'gazette' i co ona oznacza?
Ruki: 'Gazette' wzięło się od słowa 'casette', zmieniliśmy jetrochę, żeby lepiej brzmiało. Sam termin 'casette' nawiązuje do faktu,że nasza muzyka nie jest zaawansowana technicznie, ale na każdyminstrumencie gramy sami, sami piszemy każdą piosenkę. Innymi słowy:wszystko jest ręcznej roboty.
- Jak się poznaliście?
Ruki: Uruha, Reita i ja graliśmy wcześniej w innym zespole. Aoii Kai też grali razem, i byli dla nas pewnego rodzaju 'rywalami'. Napoczątku graliśmy z innym perkusistą, ale potem przyłączył się Kai irazem stworzyliśmy tę grupę.
- Czy prywatnie także jesteście przyjaciółmi?
Ruki: Ostatnio nie mamy prawie wogóle wolnego. Cały czas spędzamy ze sobą.
Aoi: Rozumiemy się nawzajem jako koledzy, ale kiedy mowa o muzyce, czasem zdarzają się sprzeczki.
- Dlaczego tworzycie muzykę?
Ruki: Dla mnie nie ma innego sposobu na przekazanie swoich uczuć czy myśli niż poprzez muzykę i śpiewanie.
- Zespoły takie jak Dir en Grey czy MUCC definiują pojęcie 'visual kei' w Europie. W jaki sposób widzicie siebie w relacji do tych zespołów i 'visual kei' w ogóle?
Uruha: Mamy własny styl i tworzymy nasz własny rodzaj muzyki. Nie chcemy być zaszufladkowani ani cały czas porównywani z innymi.
- Hasłem przewodnim waszej ostatniej trasy po Japonii było'Nameless Liberty'. Te same słowa widnieją na okładce albumu 'NIL'. Czymają dla was jakieś szczególne znaczenie?
Ruki: Słowa te oznaczają, że sukcesu ani my ani inni nie powinni traktować jako pewnik.
- Widzieliście już Bonn?
Kai: Niestety, nie mieliśmy jeszcze czasu zwiedzić miasta.
Aoi: Ja trochę dziś spacerowałem, odwiedziłem dom Beethovena.
- W jakim stopniu wasz wizerunek i styl są częścią waszego image?
Ruki: Nasz image tworzą nasza muzyka i nasze teksty. Styl,makijaż czy ciuchy nie są z tym bardzo związane. Nasze kostiumyzmieniają się z singla na singiel, z płyty na płytę.
- Czy jest coś co chcielibyście w Niemczech zobaczyć lub doświadczyć?
Kai: Przegapiliśmy niestety Mistrzostwa Świata FIFA...
(wszyscy się śmieją)
Aoi: W zeszłym roku nagrywaliśmy w Austrii klip do singla'Cassis'. W drodze powrotnej przesiadaliśmy się na lotniskuFrankfurt/Main. Już wtedy wszyscy bardzo chcieliśmy zobaczyć więcejNiemczech.
Kai: Bardzo się cieszymy, że znowu możemy tu być.
- Czy na koncerty w Niemczech przygotowywaliście się w jakiśszczególny sposób? Czy będą się one różnić od waszych koncertów wJaponii?
Ruki: Koncerty tutaj zagramy tak samo jak w Japonii. Niezamierzamy nic zmieniać, chcemy pokazać fanom z Niemiec i Europy tosamo oblicze, które pokazujemy w Japonii.
Ayu-konkurs w jedzeniu czegoś
Ayu-bokserka
Ayu-reklama czekoladowych cukierków
Ayu-comercial mix
WYWIAD - 09.04.2008
"Rozpacz może być przyjemnością" czy "nawet bolesna rana może być piękna" to słowa z piosenek the GazettE.Połącznie pasjonującego brzmienia, żywej melodii i tekstu wykracza pozakategorię prostych piosenek o miłości. Na ich nowym singlu Gurenzostał ukazany ich ateizm. Wielu ludzi widziało ich reklamę dla firmyjubilerskiej, GEMCEREY. Poprosiliśmy członków zespołu, by opowiedzielinam jak powstawała ich nowa piosenka.
Widziałem reklamę (GEMCEREY), w której pojawiło się the GazettE.
Ruki: Widziałem ją trzy razy... w telewizji. Przyjąłem to ze spokojem.
Nie musisz podchodzić do tego z takim dystansem. (śmiech)
Uruha: Największe wrażenie robi Ruki gdy mówi "Noszone przez the GazettE". (śmiech)
Tak, masz rację. (śmiech) Swoją drogą, słyszałem, że produkcja Guren była trudna i postanowiliście zrobić mastering w Nowym Yorku.
Aoi: Tym razem byłem tam sam.
Dlaczego tam poleciałeś?
Aoi: Cóż, powiedziałem, że chcę tam lecieć, bo czułem, żepowinienem to zrobić. Nikt nie miał nic przeciwko, więc udałem się doNowego Yorku. Nigdy jeszcze nie byłem tam sam.
Kiedy w zeszłym roku pracowaliście nad swoim ostatnim albumem, Ruki i Aoi polecieli razem. Zostało trzech członków zespołu, którzy jeszcze tam nie byli.
Ruki: Wszyscy powiedzieli "możesz lecieć", ale ja zastanawiałem się czy to na pewno w porządku.
Kai: Jeśli mogłoby polecieć dwoje ludzi byłoby świetnie, ale tym razem mogła polecieć tylko jedna osoba. (uśmiech)
Reita: Nie byłoby łatwo gdybym poleciał tam sam! Poza tym i tak nie mogłem, bo byłem przeziębiony. (śmiech)
Nie mieliście pomysłu na to, by zrobić mastering tak jak robi się go w Nowym Yorku?
Aoi: Nie mogliśmy tego zrobić tak jak chcieliśmy w Japonii. Brzmienie nie zmieniłoby się, gdybyśmy zrobili to tutaj.
Czyli brzmienie zmienia się kiedy robicie mastering w Nowym Yorku?
Aoi: Tak, jest o wiele lepszy. Możesz w to nie wierzyć, ale w tym studiu nagrywa się niemal tylko japońską muzykę!
Albumy, które były tam robione są wywieszone na ścianie, tak?
Aoi: Tak. Od pierwszej do ostatniej płyty, wszystkie tam są. (śmiech)
Teraz chciałbym porozmawiać o waszym singlu. Kiedy przeprowadzałem zeszłej jesieni wywiad z Rukim (Zy 37), powiedział, że następne wydawnictwo będzie całkiem ciężkie.
Ruki: Powiedziałem tak.
Aoi: Kiedy to było?
W okolicach września. Przypomina to początkowe the GazettE. Czy właśnie taki był wasz zamiar?
Ruki: Cóż, to prawda, ale nie do końca. Może po prostu ostatnim razem za dużo powiedziałem. (śmiech)
Dalsza część wywiadu znajduje się w 39 numerze Zy.
Gazetkowy alfabecik...
Aoi
H
Happy New Year - Powiedz, jak spędzasz Sylwestra.
Spędzam beztrosko czas w domu rodziców.
Health - Co robisz, aby zadbać o swoje zdrowie?
Nie dbam o siebie.
Hotel - Jak spędzasz czas w hotelu, podczas trasy?
Oglądam ngrania z naszych koncertów.
Hit - Jaki jest najlepszy sposób, aby mieć szczęście w loterii? Jaka jest największa suma [nagroda], jaką wygrałeś?
Nigdy nic nie wygrałem.
Hair - Jaką chcesz teraz wypróbować fryzurę?
Reverse mow-hawk [czyli taka odwrotność irokeza... -___-''' - dop. Sasame]
Hall - Twoje myśli podczas obecnej trasy [grudzień].
Martwiłem się o wszystkie problemy...
Spędzam beztrosko czas w domu rodziców.
Health - Co robisz, aby zadbać o swoje zdrowie?
Nie dbam o siebie.
Hotel - Jak spędzasz czas w hotelu, podczas trasy?
Oglądam ngrania z naszych koncertów.
Hit - Jaki jest najlepszy sposób, aby mieć szczęście w loterii? Jaka jest największa suma [nagroda], jaką wygrałeś?
Nigdy nic nie wygrałem.
Hair - Jaką chcesz teraz wypróbować fryzurę?
Reverse mow-hawk [czyli taka odwrotność irokeza... -___-''' - dop. Sasame]
Hall - Twoje myśli podczas obecnej trasy [grudzień].
Martwiłem się o wszystkie problemy...
Y
Yesterday - Co jadłeś ostatniej nocy?
Monja [pikantny naleśnik z różnymi nadzieniami].
Monja [pikantny naleśnik z różnymi nadzieniami].
Young - Jak myślisz, kto jest z was "najmłodszy"? [najmniej dojrzały] Podaj też powód.
Nikt.
Year - Aspiracje na 2007 rok.
Mam nadzieję być zdorwym.
Yeah! - Opowiedz o ostatnim wydarzeniu, które sprawiło, że pomyślałeś "Lucky".
Nic.
Yen - Ile masz pieniędzy w tej chwili w portfelu?
Około 30,000 [ok. $270]
Nikt.
Year - Aspiracje na 2007 rok.
Mam nadzieję być zdorwym.
Yeah! - Opowiedz o ostatnim wydarzeniu, które sprawiło, że pomyślałeś "Lucky".
Nic.
Yen - Ile masz pieniędzy w tej chwili w portfelu?
Około 30,000 [ok. $270]
E
Energy - Co jest podstawą twojej witalności/energii/wigoru?
LIVE
Enjoy - Co lubisz robić najbardziej?
LIVE
Earthquake - Nadeszło poważne trzęsienie ziemi! Co zabierasz ze sobą w czasie ucieczki?
Portfel.
Everything - Co nosisz zawsze ze sobą?
Portfel.
Eye - Jak dobry masz wzrok?
Około 1.5
LIVE
Enjoy - Co lubisz robić najbardziej?
LIVE
Earthquake - Nadeszło poważne trzęsienie ziemi! Co zabierasz ze sobą w czasie ucieczki?
Portfel.
Everything - Co nosisz zawsze ze sobą?
Portfel.
Eye - Jak dobry masz wzrok?
Około 1.5
N
News - Jakie są najbardziej zaskakujące wieści, które ostatnio usłyszałeś?
Różne.
Night - O której generalnie chodzisz spać? Ile mniej-więcej sypiasz?
4:00 rano. 6 godzin.
NASA - Bezkresny kosmos. Jeśli przypuścimy, że byś poleciał w kosmos, co byś zrobił? Poleciałbyś na jakąś gwiazdę?
Nie chcę leieć w kosmos.
Natural - Jeśli miałbyś wyjechać, pojechałbyś nad morze, czy w góry? Podaj też powód.
Morze. Nie mam powodu, po prostu chcę jechać nad morze.
Nervous - Kto z was jest najdelikatniejszy?
Oczywiście, ja.
Różne.
Night - O której generalnie chodzisz spać? Ile mniej-więcej sypiasz?
4:00 rano. 6 godzin.
NASA - Bezkresny kosmos. Jeśli przypuścimy, że byś poleciał w kosmos, co byś zrobił? Poleciałbyś na jakąś gwiazdę?
Nie chcę leieć w kosmos.
Natural - Jeśli miałbyś wyjechać, pojechałbyś nad morze, czy w góry? Podaj też powód.
Morze. Nie mam powodu, po prostu chcę jechać nad morze.
Nervous - Kto z was jest najdelikatniejszy?
Oczywiście, ja.
A
Animal - Jakimi zwierzętami byliby członkowie zespołu [włączając ciebie]?Widzę tylko ludzi...?
Accident - Opowiedz o wypadku podczas koncertu, który pozostawił jakieś wrażenie.
Kabel od mikrofonu Uruhy.
Activ - Kto jest najaktywnieszym członkiem zespołu? Podaj powód.
Nn~
Alarm - Uważasz, że pobudki są dobre? Co robisz zaraz po przebudzeniu?
Są złe. Palę.
Appeal - Apel [słówko] do fanów.
Musicie przyjść i zobaczyć nas na żywo.
Kai
H
Happy New Year - Powiedz, jak spędzasz Sylwestra.
oglądam telewizję.
Health - Co robisz, aby zadbać o swoje zdrowie?
Płukam gardło.
Hotel - Jak spędzasz czas w hotelu, podczas trasy?
Nic poza spaniem.
Hit - Jaki jest najlepszy sposób, aby mieć szczęście w loterii? Jaka jest największa suma [nagroda], jaką wygrałeś?
Nic!
Hair - Jaką chcesz teraz wypróbować fryzurę?
Body Perm [Nao z Kagrra ma taką fryzurę]
Hall - Twoje myśli podczas obecnej trasy [grudzień].
Z wysiłkiem pniemy się razem po schodach...
oglądam telewizję.
Health - Co robisz, aby zadbać o swoje zdrowie?
Płukam gardło.
Hotel - Jak spędzasz czas w hotelu, podczas trasy?
Nic poza spaniem.
Hit - Jaki jest najlepszy sposób, aby mieć szczęście w loterii? Jaka jest największa suma [nagroda], jaką wygrałeś?
Nic!
Hair - Jaką chcesz teraz wypróbować fryzurę?
Body Perm [Nao z Kagrra ma taką fryzurę]
Hall - Twoje myśli podczas obecnej trasy [grudzień].
Z wysiłkiem pniemy się razem po schodach...
Y
Yesterday - Co jadłeś ostatniej nocy?
Gratin [rodzaj francuskiej zapiekanki]
Young - Jak myślisz, kto jest z was "najmłodszy"? [najmniej dojrzały] Podaj też powód.
Reita! Lubi słodycze.
Year - Aspiracje na 2007 rok.
Pozostać sobą!
Yeah! - Opowiedz o ostatnim wydarzeniu, które sprawiło, że pomyślałeś "Lucky".
Znalazłem 1,000 jenów w kieszeni, nie wiedząc nawet, że tam były. [jednakże, prawdopodobnie, były moje (śmiech)]
Yen - Ile masz pieniędzy w tej chwili w portfelu?
Około 3,500 [jakieś $30]
Gratin [rodzaj francuskiej zapiekanki]
Young - Jak myślisz, kto jest z was "najmłodszy"? [najmniej dojrzały] Podaj też powód.
Reita! Lubi słodycze.
Year - Aspiracje na 2007 rok.
Pozostać sobą!
Yeah! - Opowiedz o ostatnim wydarzeniu, które sprawiło, że pomyślałeś "Lucky".
Znalazłem 1,000 jenów w kieszeni, nie wiedząc nawet, że tam były. [jednakże, prawdopodobnie, były moje (śmiech)]
Yen - Ile masz pieniędzy w tej chwili w portfelu?
Około 3,500 [jakieś $30]
E
Energy - Co jest podstawą twojej witalności/energii/wigoru?
Śmiech!
Enjoy - Co lubisz robić najbardziej?
LIVE
Earthquake - Nadeszło poważne trzęsienie ziemi! Co zabierasz ze sobą w czasie ucieczki?
V-drum [jego perkusja, lol - dop. Sasame
Everything - Co nosisz zawsze ze sobą?
Obrączka z onyksu.
Eye - Jak dobry masz wzrok?
Prawe: 0.5, Lewe: 0.5
Śmiech!
Enjoy - Co lubisz robić najbardziej?
LIVE
Earthquake - Nadeszło poważne trzęsienie ziemi! Co zabierasz ze sobą w czasie ucieczki?
V-drum [jego perkusja, lol - dop. Sasame
Everything - Co nosisz zawsze ze sobą?
Obrączka z onyksu.
Eye - Jak dobry masz wzrok?
Prawe: 0.5, Lewe: 0.5
N
News - Jakie są najbardziej imponujące wieści, które ostatnio usłyszałeś?
Problem z dosłownym przetłumaczeniem zdania. Poprawka niedługo się pojawi.
Night - O której generalnie chodzisz spać? Ile mniej-więcej sypiasz?
12 w południe! 6~8 godzin.
NASA - Bezkresny kosmos. Jeśli przypuścimy, że byś poleciał w kosmos, co byś zrobił? Poleciałbyś na jakąś gwiazdę?
Chcę jeść ramen! Na księżycu!
Natural - Jeśli miałbyś wyjechać, pojechałbyś nad morze, czy w góry? Podaj też powód.
Góry.
Nervous - Kto z was jest najdelikatniejszy?
Aoi.
Problem z dosłownym przetłumaczeniem zdania. Poprawka niedługo się pojawi.
Night - O której generalnie chodzisz spać? Ile mniej-więcej sypiasz?
12 w południe! 6~8 godzin.
NASA - Bezkresny kosmos. Jeśli przypuścimy, że byś poleciał w kosmos, co byś zrobił? Poleciałbyś na jakąś gwiazdę?
Chcę jeść ramen! Na księżycu!
Natural - Jeśli miałbyś wyjechać, pojechałbyś nad morze, czy w góry? Podaj też powód.
Góry.
Nervous - Kto z was jest najdelikatniejszy?
Aoi.
A
Animal - Jakimi zwierzętami byliby członkowie zespołu [włączając ciebie]?Ruki: Małpa, Uruha: Zebra, Aoi: Wiewiórka, Reita: Kaczka, Kai: Niedźwiedź [is good! (śmiech)]
Accident - Opowiedz o wypadku podczas koncertu, który pozostawił jakieś wrażenie.
Spadłem z krzesła i rozwaliłem całą perkusję.
Activ - Kto jest najaktywnieszym członkiem zespołu? Podaj powód.
Ruki: kiedy pomyślę o jego zachowaniu!
Alarm - Uważasz, że pobudki są dobre? Co robisz zaraz po przebudzeniu?
Myślę, że są dobre! Zakładam skarpetki! [LOOOOOL!!!! xDDD - dop. Sasame]
Appeal - Apel [słówko] do fanów.
Jesteśmy [zespół] jednym!
Reita
H
Happy New Year - Powiedz, jak spędzasz Sylwestra.
Zawsze śpię.
Health - Co robisz, aby zadbać o swoje zdrowie?
Piję Supirurina [chyba jakiś napój witmainowy].
Hotel - Jak spędzasz czas w hotelu, podczas trasy?
Gram w coś, lub śpię.
Hit - Jaki jest najlepszy sposób, aby mieć szczęście w loterii? Jaka jest największa suma [nagroda], jaką wygrałeś?
Odtwarzacz DVD z twardym dyskiem.
Hair - Jaką chcesz teraz wypróbować fryzurę?
Jak zawodowi wrestlerzy [Tenzan Hiroyoshi]
Hall - Twoje myśli podczas obecnej trasy [grudzień].
Nawet jeśli gramy w hali, wciąż jesteśmy jednym [z fanami]!
Zawsze śpię.
Health - Co robisz, aby zadbać o swoje zdrowie?
Piję Supirurina [chyba jakiś napój witmainowy].
Hotel - Jak spędzasz czas w hotelu, podczas trasy?
Gram w coś, lub śpię.
Hit - Jaki jest najlepszy sposób, aby mieć szczęście w loterii? Jaka jest największa suma [nagroda], jaką wygrałeś?
Odtwarzacz DVD z twardym dyskiem.
Hair - Jaką chcesz teraz wypróbować fryzurę?
Jak zawodowi wrestlerzy [Tenzan Hiroyoshi]
Hall - Twoje myśli podczas obecnej trasy [grudzień].
Nawet jeśli gramy w hali, wciąż jesteśmy jednym [z fanami]!
Y
Yesterday - Co jadłeś ostatniej nocy?
Pizzę.
Young - Jak myślisz, kto jest z was "najmłodszy"? [najmniej dojrzały] Podaj też powód.
Reita. On jest wiecznie młody... [ach ta skromność... - dop. Sasame]
Year - Aspiracje na 2007 rok.
Grać świetne koncerty.
Yeah! - Opowiedz o ostatnim wydarzeniu, które sprawiło, że pomyślałeś "Lucky".
Kiedy kupiłem PS3.
Yen - Ile masz pieniędzy w tej chwili w portfelu?
1,500 [ok. $10 lol]
Pizzę.
Young - Jak myślisz, kto jest z was "najmłodszy"? [najmniej dojrzały] Podaj też powód.
Reita. On jest wiecznie młody... [ach ta skromność... - dop. Sasame]
Year - Aspiracje na 2007 rok.
Grać świetne koncerty.
Yeah! - Opowiedz o ostatnim wydarzeniu, które sprawiło, że pomyślałeś "Lucky".
Kiedy kupiłem PS3.
Yen - Ile masz pieniędzy w tej chwili w portfelu?
1,500 [ok. $10 lol]
E
Energy - Co jest podstawą twojej witalności/energii/wigoru?
LIVE
Enjoy - Co lubisz robić najbardziej?
LIVE
Earthquake - Nadeszło poważne trzęsienie ziemi! Co zabierasz ze sobą w czasie ucieczki?
Duszę.
Everything - Co nosisz zawsze ze sobą?
Papierosy.
Eye - Jak dobry masz wzrok?
1.2
LIVE
Enjoy - Co lubisz robić najbardziej?
LIVE
Earthquake - Nadeszło poważne trzęsienie ziemi! Co zabierasz ze sobą w czasie ucieczki?
Duszę.
Everything - Co nosisz zawsze ze sobą?
Papierosy.
Eye - Jak dobry masz wzrok?
1.2
N
News - Jakie są najbardziej imponujące wieści, które ostatnio usłyszałeś?
Jeden z uczestników strajku na poczcie przyłącza się do partiipolitycznej. [Strajki na poczcie w roku 2006, o ile dobrze pamiętam...- dop. Sasame]
Night - O której generalnie chodzisz spać? Ile mniej-więcej sypiasz?
Kładę się około 5 rano. Sypiam po 5 godzin, jeśli mam dobry sen.
NASA - Bezkresny kosmos. Jeśli przypuścimy, że byś poleciał w kosmos, co byś zrobił? Poleciałbyś na jakąś gwiazdę?
Chcę pić wodę w stanie nieważkości.
Natural - Jeśli miałbyś wyjechać, pojechałbyś nad morze, czy w góry? Podaj też powód.
Ponieważ jeszcze się nie wspinałem, góry!
Nervous - Kto z was jest najdelikatniejszy?
Kai-kun, lub Uruha-kun.
Jeden z uczestników strajku na poczcie przyłącza się do partiipolitycznej. [Strajki na poczcie w roku 2006, o ile dobrze pamiętam...- dop. Sasame]
Night - O której generalnie chodzisz spać? Ile mniej-więcej sypiasz?
Kładę się około 5 rano. Sypiam po 5 godzin, jeśli mam dobry sen.
NASA - Bezkresny kosmos. Jeśli przypuścimy, że byś poleciał w kosmos, co byś zrobił? Poleciałbyś na jakąś gwiazdę?
Chcę pić wodę w stanie nieważkości.
Natural - Jeśli miałbyś wyjechać, pojechałbyś nad morze, czy w góry? Podaj też powód.
Ponieważ jeszcze się nie wspinałem, góry!
Nervous - Kto z was jest najdelikatniejszy?
Kai-kun, lub Uruha-kun.
A
Animal - Jakimi zwierzętami byliby członkowie zespołu [włączając ciebie]?Fuji Safari Park
Accident - Opowiedz o wypadku podczas koncertu, który pozostawił jakieś wrażenie.
Spadełem [ze sceny], Uruha chciał mnie obejrzeć.
Activ - Kto jest najaktywnieszym członkiem zespołu? Podaj powód.
Nie znam znaczenia słowa "Activ"...
Alarm - Uważasz, że pobudki są dobre? Co robisz zaraz po przebudzeniu?
Pobudki są dobrym sposobem na wstawanie, ale jeśli miałbyś kogoś pilnie obudzić, nie jestem pewien, czy byłby to dobry sposób.
Appeal - Apel [słówko] do fanów.
Szykujcie się!
Ruki
H
Happy New Year - Powiedz, jak spędzasz Sylwestra.
Śpię.
Health - Co robisz, aby zadbać o swoje zdrowie?
Jem japońskie jedzenie.
Hotel - Jak spędzasz czas w hotelu, podczas trasy?
Śpię.
Hit - Jaki jest najlepszy sposób, aby mieć szczęście w loterii? Jaka jest największa suma [nagroda], jaką wygrałeś?
U--m... Nic.
Hair - Jaką chcesz teraz wypróbować fryzurę?
Długie włosy.
Hall - Twoje myśli podczas obecnej trasy [grudzień].
Jest dużo kłopotów, ale myślę, że szyscy fani są zadowoleni.
Śpię.
Health - Co robisz, aby zadbać o swoje zdrowie?
Jem japońskie jedzenie.
Hotel - Jak spędzasz czas w hotelu, podczas trasy?
Śpię.
Hit - Jaki jest najlepszy sposób, aby mieć szczęście w loterii? Jaka jest największa suma [nagroda], jaką wygrałeś?
U--m... Nic.
Hair - Jaką chcesz teraz wypróbować fryzurę?
Długie włosy.
Hall - Twoje myśli podczas obecnej trasy [grudzień].
Jest dużo kłopotów, ale myślę, że szyscy fani są zadowoleni.
Y
Yesterday - Co jadłeś ostatniej nocy?
Horumonyaki [smażona wołowina]
Young - Jak myślisz, kto jest z was "najmłodszy"? [najmniej dojrzały] Podaj też powód.
Pozostała czwórka. Dobrze, kiedy są pochłonięci grami.
Year - Aspiracje na 2007 rok.
Chcę kupić samochód.
Yeah! - Opowiedz o ostatnim wydarzeniu, które sprawiło, że pomyślałeś "Lucky".
Nie było żadego.
Yen - Ile masz pieniędzy w tej chwili w portfelu?
12,000 [ok. $100]
Horumonyaki [smażona wołowina]
Young - Jak myślisz, kto jest z was "najmłodszy"? [najmniej dojrzały] Podaj też powód.
Pozostała czwórka. Dobrze, kiedy są pochłonięci grami.
Year - Aspiracje na 2007 rok.
Chcę kupić samochód.
Yeah! - Opowiedz o ostatnim wydarzeniu, które sprawiło, że pomyślałeś "Lucky".
Nie było żadego.
Yen - Ile masz pieniędzy w tej chwili w portfelu?
12,000 [ok. $100]
E
Energy - Co jest podstawą twojej witalności/energii/wigoru?
LIVE
Enjoy - Co lubisz robić najbardziej?
LIVE/Kończenie nowych utworów.
Earthquake - Nadeszło poważne trzęsienie ziemi! Co zabierasz ze sobą w czasie ucieczki?
Ubrania, pieniądze, i wspomnienia.
Everything - Co nosisz zawsze ze sobą?
Telefon komórkowy, papierosy, portfel.
Eye - Jak dobry masz wzrok?
0.01 Bardzo zły.
LIVE
Enjoy - Co lubisz robić najbardziej?
LIVE/Kończenie nowych utworów.
Earthquake - Nadeszło poważne trzęsienie ziemi! Co zabierasz ze sobą w czasie ucieczki?
Ubrania, pieniądze, i wspomnienia.
Everything - Co nosisz zawsze ze sobą?
Telefon komórkowy, papierosy, portfel.
Eye - Jak dobry masz wzrok?
0.01 Bardzo zły.
N
News - Jakie są najbardziej imponujące wieści, które ostatnio usłyszałeś?
Baterie do telefonów komórkowych mają zwiększoną żywotność.
Night - O której generalnie chodzisz spać? Ile mniej-więcej sypiasz?
Ranek~południe. 2~5 godzin.
NASA - Bezkresny kosmos. Jeśli przypuścimy, że byś poleciał w kosmos, co byś zrobił? Poleciałbyś na jakąś gwiazdę?
Nie sądzę.
Natural - Jeśli miałbyś wyjechać, pojechałbyś nad morze, czy w góry? Podaj też powód.
Nad morze. Szczególnie w zimie.
Nervous - Kto z was jest najdelikatniejszy?
Aoi-shi
Baterie do telefonów komórkowych mają zwiększoną żywotność.
Night - O której generalnie chodzisz spać? Ile mniej-więcej sypiasz?
Ranek~południe. 2~5 godzin.
NASA - Bezkresny kosmos. Jeśli przypuścimy, że byś poleciał w kosmos, co byś zrobił? Poleciałbyś na jakąś gwiazdę?
Nie sądzę.
Natural - Jeśli miałbyś wyjechać, pojechałbyś nad morze, czy w góry? Podaj też powód.
Nad morze. Szczególnie w zimie.
Nervous - Kto z was jest najdelikatniejszy?
Aoi-shi
A
Animal - Jakimi zwierzętami byliby członkowie zespołu [włączając ciebie]?
Uważam, że wszyscy są lwami.
Accident - Opowiedz o wypadku podczas koncertu, który pozostawił jakieś wrażenie.
Odpadła końcówka mikrofonu. [i...? -dop. Sasame]
Active - Kto jest najaktywnieszym członkiem zespołu? Podaj powód.
Ja, lub Reita.
Alarm - Uważasz, że pobudki są dobre? Co robisz zaraz po przebudzeniu?
Ostatnio, były złe. Kiedy wstaję, palę.
Appeal - Apel [słówko] do fanów.
Hello [się chłopak wysilił... -_-' - dop. Sasame].
Uważam, że wszyscy są lwami.
Accident - Opowiedz o wypadku podczas koncertu, który pozostawił jakieś wrażenie.
Odpadła końcówka mikrofonu. [i...? -dop. Sasame]
Active - Kto jest najaktywnieszym członkiem zespołu? Podaj powód.
Ja, lub Reita.
Alarm - Uważasz, że pobudki są dobre? Co robisz zaraz po przebudzeniu?
Ostatnio, były złe. Kiedy wstaję, palę.
Appeal - Apel [słówko] do fanów.
Hello [się chłopak wysilił... -_-' - dop. Sasame].
Uruha
H
Happy New Year - Powiedz, jak spędzasz Sylwestra.
Odwiedzam kaplicę noworoczną
Health - Co robisz, aby zadbać o swoje zdrowie?
Piję sok wielowarzywny.
Hotel - Jak spędzasz czas w hotelu, podczas trasy?
Czytam listy od fanów.
Hit - Jaki jest najlepszy sposób, aby mieć szczęście w loterii? Jaka jest największa suma [nagroda], jaką wygrałeś?
Odtwarzacz DVD.
Hair - Jaką chcesz teraz wypróbować fryzurę?
Afro
Hall - Twoje myśli podczas obecnej trasy [grudzień].
Mamy kłopoty ze sprzętem, ale to bardzo zabawna trasa.
Odwiedzam kaplicę noworoczną
Health - Co robisz, aby zadbać o swoje zdrowie?
Piję sok wielowarzywny.
Hotel - Jak spędzasz czas w hotelu, podczas trasy?
Czytam listy od fanów.
Hit - Jaki jest najlepszy sposób, aby mieć szczęście w loterii? Jaka jest największa suma [nagroda], jaką wygrałeś?
Odtwarzacz DVD.
Hair - Jaką chcesz teraz wypróbować fryzurę?
Afro
Hall - Twoje myśli podczas obecnej trasy [grudzień].
Mamy kłopoty ze sprzętem, ale to bardzo zabawna trasa.
Y
Yesterday - Co jadłeś ostatniej nocy?
Gohan [gotowany ryż], zupa miso i makaron.
Young - Jak myślisz, kto jest z was "najmłodszy"? [najmniej dojrzały] Podaj też powód.
Ruki. Najbardziej z nas tryska energią. Gdziekolwiek pójdziesz...
Year - Aspiracje na 2007 rok.
Postawić zdrowie na pierwszym miejscu.
Yeah! - Opowiedz o ostatnim wydarzeniu, które sprawiło, że pomyślałeś "Lucky".
Kiedy robiłem zdjęcia na zewnątrz [na dworzu], deszcz przestał padać.
Yen - Ile masz pieniędzy w tej chwili w portfelu?
35,000 [ok. $300]
Gohan [gotowany ryż], zupa miso i makaron.
Young - Jak myślisz, kto jest z was "najmłodszy"? [najmniej dojrzały] Podaj też powód.
Ruki. Najbardziej z nas tryska energią. Gdziekolwiek pójdziesz...
Year - Aspiracje na 2007 rok.
Postawić zdrowie na pierwszym miejscu.
Yeah! - Opowiedz o ostatnim wydarzeniu, które sprawiło, że pomyślałeś "Lucky".
Kiedy robiłem zdjęcia na zewnątrz [na dworzu], deszcz przestał padać.
Yen - Ile masz pieniędzy w tej chwili w portfelu?
35,000 [ok. $300]
E
Energy - Co jest podstawą twojej witalności/energii/wigoru?
Spa [gorące źródła]
Enjoy - Co lubisz robić najbardziej?
Pić w barach. [no taaaa~... - dop. Sasame]
Earthquake - Nadeszło poważne trzęsienie ziemi! Co zabierasz ze sobą w czasie ucieczki?
Moją gitarę!
Everything - Co nosisz zawsze ze sobą?
Aparat cyfrowy.
Eye - Jak dobry masz wzrok?
0.3
Spa [gorące źródła]
Enjoy - Co lubisz robić najbardziej?
Pić w barach. [no taaaa~... - dop. Sasame]
Earthquake - Nadeszło poważne trzęsienie ziemi! Co zabierasz ze sobą w czasie ucieczki?
Moją gitarę!
Everything - Co nosisz zawsze ze sobą?
Aparat cyfrowy.
Eye - Jak dobry masz wzrok?
0.3
N
News - Jakie są najbardziej imponujące wieści, które ostatnio usłyszałeś?
Słyszałem plotki o testach nad bombą atomową.
Night - O której generalnie chodzisz spać? Ile mniej-więcej sypiasz?
Kładę się około 3 rano. Sypiam po 6 godzin.
NASA - Bezkresny kosmos. Jeśli przypuścimy, że byś poleciał w kosmos, co byś zrobił? Poleciałbyś na jakąś gwiazdę?
Chcę zostać wciągnięty przez czarną dziurę.
Natural - Jeśli miałbyś wyjechać, pojechałbyś nad morze, czy w góry? Podaj też powód.
Pojechałbym w oba miejsca!
Nervous - Kto z was jest najdelikatniejszy?
Myślę, że ja.
Słyszałem plotki o testach nad bombą atomową.
Night - O której generalnie chodzisz spać? Ile mniej-więcej sypiasz?
Kładę się około 3 rano. Sypiam po 6 godzin.
NASA - Bezkresny kosmos. Jeśli przypuścimy, że byś poleciał w kosmos, co byś zrobił? Poleciałbyś na jakąś gwiazdę?
Chcę zostać wciągnięty przez czarną dziurę.
Natural - Jeśli miałbyś wyjechać, pojechałbyś nad morze, czy w góry? Podaj też powód.
Pojechałbym w oba miejsca!
Nervous - Kto z was jest najdelikatniejszy?
Myślę, że ja.
A
Animal - Jakimi zwierzętami byliby członkowie zespołu [włączając ciebie]?
Szympansy...
Accident - Opowiedz o wypadku podczas koncertu, który pozostawił jakieś wrażenie.
Duże zderzenie [z kimś] spowodowało wyrwanie kabla od mikrofonu.
Activ - Kto jest najaktywnieszym członkiem zespołu? Podaj powód.
Myślę, że ja, ale nie wiem czy to dobrze.
Alarm - Uważasz, że pobudki są dobre? Co robisz zaraz po przebudzeniu?
Są dobre. Pierwsze co robię po przebudzeniu, to picie wody.
Appeal - Apel [słówko] do fanów.
Proszę, opiekujcie się mną i GazettE. Zawsze.
Szympansy...
Accident - Opowiedz o wypadku podczas koncertu, który pozostawił jakieś wrażenie.
Duże zderzenie [z kimś] spowodowało wyrwanie kabla od mikrofonu.
Activ - Kto jest najaktywnieszym członkiem zespołu? Podaj powód.
Myślę, że ja, ale nie wiem czy to dobrze.
Alarm - Uważasz, że pobudki są dobre? Co robisz zaraz po przebudzeniu?
Są dobre. Pierwsze co robię po przebudzeniu, to picie wody.
Appeal - Apel [słówko] do fanów.
Proszę, opiekujcie się mną i GazettE. Zawsze.
Jeszcze wywiadzik. Stary, bo stary, ale jest :)
Bonn, 28 lipca 2006- Koncerty w nadchodzący weekend będą waszymi pierwszymi występami poza Azją. Jesteście zdenerwowani?
Kai: Oczywiście, że jesteśmy.
- Niedawno zmieniliście nazwę zespołu z 'gazette' na 'the GazettE'. Jaka była tego przyczyna?
Ruki: Powód był czysto wizualny. Pisownia 'the GazettE' ma za zadanie wywierać na obserwatorze wrażenie logo.
- Jak powstają piosenki the GazettE?
Ruki: Na początku komponujemy utwory, a potem ja piszę teksty.
- Kiedy zacznie się wasza następna trasa koncertowa po Europie?(wszyscy się śmieją)
Ruki: Ogłosimy to następnym razem.
Kai: Bardzo chciałbym znowu wystąpić w Niemczech.
- Który z członków zespołu pisze teksty piosenek i skąd czerpie inspirację? Jakiś konkretny przykład?
Ruki (podnosi rękę): Ja piszę teksty. Często inspirują mnie smutnerzeczy o których słyszę w wiadomościach, takie jak wojna czymorderstwa. Piosenką, która wyraża tego typu uczucia jest np. 'Saraba'z albumu 'Disorder'. Ale odnosi się ona raczej do lokalnej sytuacji wJaponii.
- Co ma wpływ na waszą muzykę?
Aoi: Nie ma jakichś konretnych wpływów. Wszystko zależy od gustów każdego z członków zespołu. Każdy dodaje coś od siebie.
- Wasz pierwszy koncert poza Azją odbywa się w Niemczech. Dlaczego akurat tutaj?
Ruki: Nie mamy jakiegoś konkretnego powodu.
Kai: Chcielibyśmy zagrać w każdym kraju na świecie, pokazać nasz styl wszystkim.
- Kto jest waszymi muzycznymi i artystycznymi idolami?
Aoi: Zanim założyliśmy the GazettE słuchaliśmy zespołów z japońskiej sceny rockowej, takich jak X Japan czy Luna Sea.
- Czy są jacyś zachodni muzycy których uznajecie za idoli?
Ruki (zastanawia się ale w końcu nic nie mówi)
(wszyscy się śmieją)
Aoi (pytająco): Helloween?
- Skąd wzięła się nazwa 'gazette' i co ona oznacza?
Ruki: 'Gazette' wzięło się od słowa 'casette', zmieniliśmy je trochę,żeby lepiej brzmiało. Sam termin 'casette' nawiązuje do faktu, że naszamuzyka nie jest zaawansowana technicznie, ale na każdym instrumenciegramy sami, sami piszemy każdą piosenkę. Innymi słowy: wszystko jestręcznej roboty.
- Jak się poznaliście?
Ruki: Uruha, Reita i ja graliśmy wcześniej w innym zespole. Aoi i Kaiteż grali razem, i byli dla nas pewnego rodzaju 'rywalami'. Na początkugraliśmy z innym perkusistą, ale potem przyłączył się Kai i razemstworzyliśmy tę grupę.
- Czy prywatnie także jesteście przyjaciółmi?
Ruki: Ostatnio nie mamy prawie wogóle wolnego. Cały czas spędzamy ze sobą.
Aoi: Rozumiemy się nawzajem jako koledzy, ale kiedy mowa o muzyce, czasem zdarzają się sprzeczki.
- Dlaczego tworzycie muzykę?
Ruki: Dla mnie nie ma innego sposobu na przekazanie swoich uczuć czy myśli niż poprzez muzykę i śpiewanie.
- Zespoły takie jak Dir en Grey czy MUCC definiują pojęcie 'visual kei'w Europie. W jaki sposób widzicie siebie w relacji do tych zespołów i'visual kei' w ogóle?
Uruha: Mamy własny styl i tworzymy nasz własny rodzaj muzyki. Nie chcemy być zaszufladkowani ani cały czas porównywani z innymi.
- Hasłem przewodnim waszej ostatniej trasy po Japonii było 'NamelessLiberty'. Te same słowa widnieją na okładce albumu 'NIL'. Czy mają dlawas jakieś szczególne znaczenie?
Ruki: Słowa te oznaczają, że sukcesu ani my ani inni nie powinni traktować jako pewnik.
- Widzieliście już Bonn?
Kai: Niestety, nie mieliśmy jeszcze czasu zwiedzić miasta.
Aoi: Ja trochę dziś spacerowałem, odwiedziłem dom Beethovena.
- W jakim stopniu wasz wizerunek i styl są częścią waszego image?
Ruki: Nasz image tworzą nasza muzyka i nasze teksty. Styl, makijaż czyciuchy nie są z tym bardzo związane. Nasze kostiumy zmieniają się zsingla na singiel, z płyty na płytę.
- Czy jest coś co chcielibyście w Niemczech zobaczyć lub doświadczyć?
Kai: Przegapiliśmy niestety Mistrzostwa Świata FIFA...
(wszyscy się śmieją)
Aoi: W zeszłym roku nagrywaliśmy w Austrii klip do singla 'Cassis'. Wdrodze powrotnej przesiadaliśmy się na lotnisku Frankfurt/Main. Jużwtedy wszyscy bardzo chcieliśmy zobaczyć więcej Niemiec.
Kai: Bardzo się cieszymy, że znowu możemy tu być.
- Czy na koncerty w Niemczech przygotowywaliście się w jakiś szczególnysposób? Czy będą się one różnić od waszych koncertów w Japonii?
Ruki: Koncerty tutaj zagramy tak samo jak w Japonii. Nie zamierzamy niczmieniać, chcemy pokazać fanom z Niemiec i Europy to samo oblicze,które pokazujemy w Japonii.
Kai: Oczywiście, że jesteśmy.
- Niedawno zmieniliście nazwę zespołu z 'gazette' na 'the GazettE'. Jaka była tego przyczyna?
Ruki: Powód był czysto wizualny. Pisownia 'the GazettE' ma za zadanie wywierać na obserwatorze wrażenie logo.
- Jak powstają piosenki the GazettE?
Ruki: Na początku komponujemy utwory, a potem ja piszę teksty.
- Kiedy zacznie się wasza następna trasa koncertowa po Europie?(wszyscy się śmieją)
Ruki: Ogłosimy to następnym razem.
Kai: Bardzo chciałbym znowu wystąpić w Niemczech.
- Który z członków zespołu pisze teksty piosenek i skąd czerpie inspirację? Jakiś konkretny przykład?
Ruki (podnosi rękę): Ja piszę teksty. Często inspirują mnie smutnerzeczy o których słyszę w wiadomościach, takie jak wojna czymorderstwa. Piosenką, która wyraża tego typu uczucia jest np. 'Saraba'z albumu 'Disorder'. Ale odnosi się ona raczej do lokalnej sytuacji wJaponii.
- Co ma wpływ na waszą muzykę?
Aoi: Nie ma jakichś konretnych wpływów. Wszystko zależy od gustów każdego z członków zespołu. Każdy dodaje coś od siebie.
- Wasz pierwszy koncert poza Azją odbywa się w Niemczech. Dlaczego akurat tutaj?
Ruki: Nie mamy jakiegoś konkretnego powodu.
Kai: Chcielibyśmy zagrać w każdym kraju na świecie, pokazać nasz styl wszystkim.
- Kto jest waszymi muzycznymi i artystycznymi idolami?
Aoi: Zanim założyliśmy the GazettE słuchaliśmy zespołów z japońskiej sceny rockowej, takich jak X Japan czy Luna Sea.
- Czy są jacyś zachodni muzycy których uznajecie za idoli?
Ruki (zastanawia się ale w końcu nic nie mówi)
(wszyscy się śmieją)
Aoi (pytająco): Helloween?
- Skąd wzięła się nazwa 'gazette' i co ona oznacza?
Ruki: 'Gazette' wzięło się od słowa 'casette', zmieniliśmy je trochę,żeby lepiej brzmiało. Sam termin 'casette' nawiązuje do faktu, że naszamuzyka nie jest zaawansowana technicznie, ale na każdym instrumenciegramy sami, sami piszemy każdą piosenkę. Innymi słowy: wszystko jestręcznej roboty.
- Jak się poznaliście?
Ruki: Uruha, Reita i ja graliśmy wcześniej w innym zespole. Aoi i Kaiteż grali razem, i byli dla nas pewnego rodzaju 'rywalami'. Na początkugraliśmy z innym perkusistą, ale potem przyłączył się Kai i razemstworzyliśmy tę grupę.
- Czy prywatnie także jesteście przyjaciółmi?
Ruki: Ostatnio nie mamy prawie wogóle wolnego. Cały czas spędzamy ze sobą.
Aoi: Rozumiemy się nawzajem jako koledzy, ale kiedy mowa o muzyce, czasem zdarzają się sprzeczki.
- Dlaczego tworzycie muzykę?
Ruki: Dla mnie nie ma innego sposobu na przekazanie swoich uczuć czy myśli niż poprzez muzykę i śpiewanie.
- Zespoły takie jak Dir en Grey czy MUCC definiują pojęcie 'visual kei'w Europie. W jaki sposób widzicie siebie w relacji do tych zespołów i'visual kei' w ogóle?
Uruha: Mamy własny styl i tworzymy nasz własny rodzaj muzyki. Nie chcemy być zaszufladkowani ani cały czas porównywani z innymi.
- Hasłem przewodnim waszej ostatniej trasy po Japonii było 'NamelessLiberty'. Te same słowa widnieją na okładce albumu 'NIL'. Czy mają dlawas jakieś szczególne znaczenie?
Ruki: Słowa te oznaczają, że sukcesu ani my ani inni nie powinni traktować jako pewnik.
- Widzieliście już Bonn?
Kai: Niestety, nie mieliśmy jeszcze czasu zwiedzić miasta.
Aoi: Ja trochę dziś spacerowałem, odwiedziłem dom Beethovena.
- W jakim stopniu wasz wizerunek i styl są częścią waszego image?
Ruki: Nasz image tworzą nasza muzyka i nasze teksty. Styl, makijaż czyciuchy nie są z tym bardzo związane. Nasze kostiumy zmieniają się zsingla na singiel, z płyty na płytę.
- Czy jest coś co chcielibyście w Niemczech zobaczyć lub doświadczyć?
Kai: Przegapiliśmy niestety Mistrzostwa Świata FIFA...
(wszyscy się śmieją)
Aoi: W zeszłym roku nagrywaliśmy w Austrii klip do singla 'Cassis'. Wdrodze powrotnej przesiadaliśmy się na lotnisku Frankfurt/Main. Jużwtedy wszyscy bardzo chcieliśmy zobaczyć więcej Niemiec.
Kai: Bardzo się cieszymy, że znowu możemy tu być.
- Czy na koncerty w Niemczech przygotowywaliście się w jakiś szczególnysposób? Czy będą się one różnić od waszych koncertów w Japonii?
Ruki: Koncerty tutaj zagramy tak samo jak w Japonii. Nie zamierzamy niczmieniać, chcemy pokazać fanom z Niemiec i Europy to samo oblicze,które pokazujemy w Japonii.
The Gazette w Finlandii.
09.11.2007Rozentuzjazmowany tłum wypełnił już Travastię kiedy udaliśmy się zakulisy w celu przeprowadzenia rozmowy. W obliczu licznych zaplanowanychwywiadów członkowie zespołu podzielili się obowiązkami i w ten sposóbprzyszło nam się spotkać z Aoim i Reitą, już w kostiumach i makijażu. Pozostała tylko godzina do koncertu.
Mimo napiętej atmosfery, obaj muzycy byli pełni entuzjazmu, a Aoi brzdąkał nonszalancko na gitarze.
Reita: (po angielsku) Witajcie, nazywam się Kai. (śmiech)
Aoi: (po angielsku) On kłamie! Ja jestem Aoi.
Witamy, jesteśmy z Jmusic Europa. Dziękujemy za możliwość przeprowadzenia tego wywiadu.
Reita & Aoi: (po angielsku) Miło nam was poznać. Dziękujemy.
Jak idzie wasza trasa po Europie? Jesteście już zmęczeni?
Aoi: Trasa jest świetna. Przyszło tylu ludzi i jesteśmy coraz bardziej niecierpliwi przed każdym koncertem.
Podoba wam się Finlandia? Zwiedziliście coś?
Reita: Wasz kraj jest bardzo piękny i egzotyczny. Byliśmy tylkocoś zjeść i zrobić zakupy. Jeśli chodzi o mnie, wielu fanów mnierozpoznało i musiałem zaimprowizować małą sesję autografową.
Aoi: (smutnym tonem) Mnie nikt nie rozpoznał! (śmiech)
Aoi, ty i Uruha obaj gracie solówki na gitarze w waszych piosenkach. Czy jest między wami rywalizacja?
Aoi: (śmiech) Rzecz jasna nie ma żadnej rywalizacji, bo przede wszystkim współpracujemy jako zespół. Uruhagra solówki w piosenkach, które lubi, które są dla niego w jakiś sposóbszczególne i vice versa. W wielu piosenkach obaj mamy solówki.
NIL i STACKED RUBBISH to bardzo różne albumy. Czy mamy sięspodziewać kolejnej zmiany w przyszłości, czy też osiągnęliście jużswój ostateczny styl?
Reita: Nigdy nie wiadomo, co się stanie w przyszłości, wszystkojest możliwe. Trudno więc powiedzieć. Nie chcemy się zamykać w jakiejśkategorii. Wolimy tworzyć muzykę w takim stylu, w jakim nam pasuje wdanym momencie. Nasz obecny styl najlepiej odzwierciedla to, jacyobecnie jesteśmy.
Jaki jest związek między waszymi teledyskami i piosenkami?
Reita: Nasze piosenki prawie nigdy nie wiążą się z teledyskami.
Aoi: Teledyski rzadko są zależne od tekstów piosenek. Chcemyzostawić miejsce na wyobraźnię fanów. Teledyski, które odpowiadająpiosenkom są, moim zdaniem, dosyć bezsensowne. Prawie zawsze niszcząskojarzenia, jakie się miało słuchając samej muzyki.
Teraz, kiedy jesteście już przy końcu europejskiej trasy, czymożecie nam powiedzieć o swoich wrażeniach w kwestii barierykulturalnej i językowej?
Reita: Nie odczuwaliśmy problemów w trakcie koncertów. To bezznaczenia, w jakim kraju gramy, bo spotkanie z fanami zawsze sprawianam przyjemność. W czasie koncertów komunikujemy się za pomocą muzyki igestów, niekoniecznie słów. (śmiech) Bariera pojawia się dopiero, kiedyprzychodzimy do hotelu, albo idziemy do sklepu. Tam nietrudno oproblemy…
Czy jest coś szczególnego, co zauważyliście u europejskich fanów?
Aoi: Wydaje mi się, że fani w Europie są znacznie bardziejuprzejmi w czasie koncertów. Z tego, co mogłem zobaczyć, ustawiają siębardzo wcześnie w kolejce, żeby nie było żadnych problemów. A kiedykoncert się zaczyna, nagle nabierają mnóstwo energii.
Czy fani europejscy i japońscy mogliby się czegoś od siebie nauczyć?
(obaj się śmieją)
Aoi: Wiecie... (wystukuje rytm) GAZETTO! GAZETTO! GAZETTO! (śmiech)
Reita: Kiedy to słyszymy w Europie, niecierpliwimy się aadrenalina wzrasta jeszcze kiedy jesteśmy za kulisami. Fani japońscytak nie skandują. W Japonii koncert zaczyna się w momencie, kiedywychodzimy na scenę.
Wasi fani zastanawiają się, czy jesteście teraz major, czy wciąż zespołem indies. Możecie powiedzieć, jak to właściwie jest?
Reita: Tak naprawdę... (śmiech) ...ani jednym ani drugim.
Aoi: Nie mogę zrozumieć zespołów i ludzi, dla których to takieważne. Nigdy się nie martwiliśmy różnicą pomiędzy major a indies, bonajważniejsza dla nas jest nasza muzyka i to, jak ją tworzymy. Jesteśmypo prostu the Gazette i każdy może nas widzieć, jak mu się podoba. Dla nas to żadna różnica.
Kiedy komponujecie utwory, można powiedzieć, że na pierwszym miejscusą podstawy teoretyczne, czy uczucia, jakie ze sobą niesie melodia?
Aoi: Osobiście, nie przywiązuję za bardzo wagi do teorii.Szczerze powiedziawszy, nigdy się jej nie uczyłem. Melodia jestpierwszą rzeczą, która przychodzi mi do głowy i udoskonalam ją, ażznajdę to, czego szukam. Nic więcej nie trzeba.
Niektóre zespoły indies mają styl bardzo podobny do waszego. Co o tym sądzicie?
Reita: Nie zajmujemy się innymi zespołami.
Aoi: Wydaje mi się, że jesteśmy oryginalni dzięki naszymosobowościom, tak muzycznie, jak i jeśli chodzi o styl. Nieinteresujemy się innymi zespołami, więc nie zwracamy na to uwagi…
Ale jednak ucieszylibyście się, gdybyście spotkali zespół, który zainspirowaliście?
Aoi: Oczywiście! Zawsze uważałem, że byłoby fantastycznie, gdybyto, co robimy, stało się inspiracją dla innych, czy to dla fanów, czydla innych zespołów.
Ten koncert kończy waszą trasę. Co zamierzacie robić po powrocie do Japonii?
Reita: Mamy kolejną trasę, która zaczyna się w listopadzie itrwa aż do maja. Nie zastanawialiśmy się jeszcze, co będziemy robićpotem.
W waszych piosenkach pojawia się coraz więcej tekstów po angielsku.Używacie różnych języków ze względu na brzmienie, czy zależnie od tego,co chcecie wyrazić?
Reita: Ruki pisze teksty w języku, który najbardziej muodpowiada. Wymowa w tych dwóch językach jest tak różna, że na przykładniektórych dźwięków nie byłby w stanie zaśpiewać po angielsku, nawetgdyby chciał. (śmiech)
Co zainspirowało wasz obecny styl?
Reita: Zawsze myślimy o wyimaginowanej osobie, która nazywa się the Gazette i o tym, jak ta osoba wygląda w danym momencie.
Aoi: Kiedy już mamy podstawową ideę, każdy dopasowuje ją do swojego własnego stylu. W efekcie końcowym, wszyscy wyglądamy jak the Gazette, ale różnimy się naszymi osobistymi elementami.
Czy jesteście przyjaciółmi poza pracą? Widujecie się w wolnym czasie?
Aoi: Jesteśmy jak bliska rodzina i widujemy się tak często, że jeśli już mamy jakieś wakacje, wolimy generalnie spędzać je osobno.
Dziękujemy za ten wywiad i życzymy udanego koncertu.
Reita: Dziękujemy.
Aoi: (po angielsku) Jesteście najlepsi. (śmiech)
The GazettE - Kyomu No Owari Hakozume No Mokushi LIVE
TOUR 2007-2008 STACKED RUBBISH GRAND FINALE [REPEATED COUNTLESS ERROR]
WYWIAD - 23.08.2006 (W Niemczech)Relacja z konferencji prasowej z zespołem Gazette przeprowadzonej na dzień przed pierwszym z dwóch koncertów w Niemczech.
Oto reportaż z konferencji prasowej z The GazettE, która odbyła się w Bonn w piątek 28 lipca 2006.
- Koncerty w nadchodzący weekend będą waszymi pierwszymi występami poza Azją. Jesteście zdenerwowani?
Kai: Oczywiście, że jesteśmy.
- Niedawno zmieniliście nazwę zespołu z 'gazette' na 'The GazettE'. Jaka była tego przyczyna?
Ruki: Powód był czysto wizualny. Pisownia 'The GazettE' ma za zadanie wywierać na obserwatorze wrażenie logo.
- Jak powstają piosenki The GazettE?
Ruki: Na początku komponujemy utwory, a potem ja piszę teksty.
- Kiedy zacznie się wasza następna trasa koncertowa po Europie?
(wszyscy się śmieją)
Ruki: Ogłosimy to następnym razem.
Kai: Bardzo chciałbym znowu wystąpić w Niemczech.
- Który z członków zespołu pisze teksty piosenek i skąd czerpie inspirację? Jakiś konkretny przykład?
Ruki (podnosi rękę): Ja piszę teksty. Często inspirują mniesmutne rzeczy o których słyszę w wiadomościach, takie jak wojna czymorderstwa. Piosenką, która wyraża tego typu uczucia jest np. 'Saraba'z albumu 'Disorder'. Ale odnosi się ona raczej do lokalnej sytuacji wJaponii.
- Co ma wpływ na waszą muzykę?
Aoi: Nie ma jakiś konretnych wpływów. Wszystko zależy od gustów każdego z członków zespołu. Każdy dodaje coś od siebie.
- Wasz pierwszy koncert poza Azją odbywa się w Niemczech. Dlaczego akurat tutaj?
Ruki: Nie mamy jakiegoś konkretnego powodu.
Kai: Chcielibyśmy zagrać w każdym kraju na świecie, pokazać nasz styl wszystkim.
- Kto jest waszymi muzycznymi i artystycznymi idolami?
Aoi: Zanim założyliśmy The GazettE słuchaliśmy zespołów z japońskiej sceny rockowej, takich jak X Japan czy Luna Sea.
- Czy są jacyś zachodni muzycy których uznajecie za idoli?
Ruki (zastanawia się ale w końcu nic nie mówi)
(wszyscy się smieją)
Aoi (pytająco): Helloween?
- Skąd wzięła się nazwa 'gazette' i co ona oznacza?
Ruki: 'Gazette' wzięło się od słowa 'casette', zmieniliśmy jetrochę, żeby lepiej brzmiało. Sam termin 'casette' nawiązuje do faktu,że nasza muzyka nie jest zaawansowana technicznie, ale na każdyminstrumencie gramy sami, sami piszemy każdą piosenkę. Innymi słowy:wszystko jest ręcznej roboty.
- Jak się poznaliście?
Ruki: Uruha, Reita i ja graliśmy wcześniej w innym zespole. Aoii Kai też grali razem, i byli dla nas pewnego rodzaju 'rywalami'. Napoczątku graliśmy z innym perkusistą, ale potem przyłączył się Kai irazem stworzyliśmy tę grupę.
- Czy prywatnie także jesteście przyjaciółmi?
Ruki: Ostatnio nie mamy prawie wogóle wolnego. Cały czas spędzamy ze sobą.
Aoi: Rozumiemy się nawzajem jako koledzy, ale kiedy mowa o muzyce, czasem zdarzają się sprzeczki.
- Dlaczego tworzycie muzykę?
Ruki: Dla mnie nie ma innego sposobu na przekazanie swoich uczuć czy myśli niż poprzez muzykę i śpiewanie.
- Zespoły takie jak Dir en Grey czy MUCC definiują pojęcie 'visual kei' w Europie. W jaki sposób widzicie siebie w relacji do tych zespołów i 'visual kei' w ogóle?
Uruha: Mamy własny styl i tworzymy nasz własny rodzaj muzyki. Nie chcemy być zaszufladkowani ani cały czas porównywani z innymi.
- Hasłem przewodnim waszej ostatniej trasy po Japonii było'Nameless Liberty'. Te same słowa widnieją na okładce albumu 'NIL'. Czymają dla was jakieś szczególne znaczenie?
Ruki: Słowa te oznaczają, że sukcesu ani my ani inni nie powinni traktować jako pewnik.
- Widzieliście już Bonn?
Kai: Niestety, nie mieliśmy jeszcze czasu zwiedzić miasta.
Aoi: Ja trochę dziś spacerowałem, odwiedziłem dom Beethovena.
- W jakim stopniu wasz wizerunek i styl są częścią waszego image?
Ruki: Nasz image tworzą nasza muzyka i nasze teksty. Styl,makijaż czy ciuchy nie są z tym bardzo związane. Nasze kostiumyzmieniają się z singla na singiel, z płyty na płytę.
- Czy jest coś co chcielibyście w Niemczech zobaczyć lub doświadczyć?
Kai: Przegapiliśmy niestety Mistrzostwa Świata FIFA...
(wszyscy się śmieją)
Aoi: W zeszłym roku nagrywaliśmy w Austrii klip do singla'Cassis'. W drodze powrotnej przesiadaliśmy się na lotniskuFrankfurt/Main. Już wtedy wszyscy bardzo chcieliśmy zobaczyć więcejNiemczech.
Kai: Bardzo się cieszymy, że znowu możemy tu być.
- Czy na koncerty w Niemczech przygotowywaliście się w jakiśszczególny sposób? Czy będą się one różnić od waszych koncertów wJaponii?
Ruki: Koncerty tutaj zagramy tak samo jak w Japonii. Niezamierzamy nic zmieniać, chcemy pokazać fanom z Niemiec i Europy tosamo oblicze, które pokazujemy w Japonii.
Subskrybuj:
Posty (Atom)










